THE BREW – A MILLION DEAD STARS

The Brew is een band apart. Vader, bassist Tim Smith en zoon, de jeugdige drummer Kurtis Smith maken beiden deel uit van dit heerlijk rockende trio dat vervolledigd wordt door het virtuoze en al even jonge fenomeen qua zang en gitaar, Jason Barwick, wiens naam in één adem genoemd wordt met gitaargrootheden als Jimmy Page of Jimi Hendrix.

Generatiekloven zijn The Brew onbekend en dit geldt ook voor hun muziek, die onderbouwd is door bluesrock en gitaarklanken die we kennen uit zestiger en zeventiger jaren. The Brew weet echter een originele band te scheppen tussen het heden en het verleden door alles in een eigen kleedje te steken.

Hun wervelende live optredens zijn berucht en ze schopten het al tot een live-opname in één van de meest prestigieuze muziekprogramma’s op tv in Europa, het Duitse Rockpalast. De referentie voor een goed nummer puurt The Brew uit het gevoel dat ze er bij elk optreden bij krijgen. Als de song live niet werkt zal het bij deze band nooit het album halen. De fans kunnen dus hun hart ophalen bij elk album, enkel al door de herkenbaarheid van de nummers.

Vandaag breien dit Brits powertrio met “A Million Dead Stars” een vervolg aan hun internationaal doorbraakalbum “The Joker”, met een hoorbare evolutie naar een eigen volwassen sound en een vlotte variatie in de nummers, in samenwerking met topproducer Chris West, bekend van klassieke rockbands zoals Status Quo en Uriah Heep, maar ook van Britpop iconen zoals Richard Ashcroft en The Verve. Het meest nadrukkelijk is de geest van wijlen Jimi Hendrix aanwezig die je hoort ronddwalen, zowel qua gitaarklank, speelstijl als compositie in nummers zoals de stevig uit de startblokken schietende opener “Every Gig Has A Neighbour”, dat ook een flinke duik neemt in de Southern Rock à la Black Crowes, niet in het minst door de stevige vocalen, die het beste van Chris Robinson en Robert Plant combineren. De opvolger “Surrender It All” kenmerkt zich door de stevige, bluesy gitaarlicks in Hendrix meets Stevie Ray Vaughan stijl, die in een typisch Led Zep arrangement gegoten worden, met ware John Bonham percussie er als toetje bovenop. “Wrong Tunes” brengt ons met de juiste tonen terug naar de stevige hardrock van de zeventiger jaren, die groepen als Montrose naar de top brachten. De eerste rustpauze op het album krijgen we in de gevoelig mooi opgebouwde rockballade “KAM”, dat de loper uitrolt voor een uitmuntende Led Zeppelin akoestiek, met akoestische gitaar en strijkers op een uitmuntende Robert Plant - achtige stem. Ook “Mav The Rav” is zo’n akoestische topper, drijvend op hemelse zangpartijen en een perfect passende akoestische twelve string. Helemaal te gek wordt het in “Just Another Night” dat je de Malcolm Young kriebels doet krijgen, maar het ware big shot van het album wordt eervol bewaard voor de afsluiter en titelnummer “A Million Dead Stars”, in een liefst zeven minuten durend rockfeest dat het ware supertalent van deze groep muzikanten blootlegt, in een steile opbouw naar een instrumentale climax.

The Brew beidt ons het beste van de twee werelden en laat zowel de bluesfanaten als de klassieke rockers genieten in dit prachtalbum. Natuurlijk zijn de verwijzingen naar andere helden uit een muzikaal verleden niet uit de lucht, maar deze band mag met geheven hoofd de rockarena verlaten want met “A Million Dead Stars” zetten zich op het voorplan met een totaal eigen sound. Als ik nog één tip mag geven na de aankoop: Play It Loud!

Blowfish

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Jazzhaus Records

video