WOODY PINES - COUNTING ALLIGATORS

Drie jaar geleden kwam het folky viertal met frontman Woody Pines bijeen en sindsdien brachten zij drie albums uit met de geestdrift van jonge snaken die zich op een muzikaal avontuur gooien. Onderwijl waren zij al eens in New Orleans gaan rondneuzen, nieuwsgierig naar de levensstijl, de muziek, de overlevingsdrift en het hoe en waarom deze wereldhaven zo groot kon worden. Nu hangen zij rond in Asheville in Noord-Carolina.

Woody Pines pikte in dit derde, zelf geproducet, album moeiteloos de sound en levenslust van het zuiden op zodat deze op je afstraalt in songs als ‘Counting Alligators’ en het swampy ‘Crazy-Eeyd Woman’. De staande bas van Zack Pozebanchuk maakt alles nog levendiger. Drummers Rennie en Andy hebben eveneens de Dixieland spirit te pakken. De kerngroep wordt hier nog aangevuld met zes gastmuzikanten, waaronder twee fiddlespelers en twee saxofonisten. ‘Harlem’ met kornettist Westmoreland lijkt naar Louis Amstrong te lonken. En het bluesy ‘Satisfied’ flirt met Jesse Fuller.

Zijn leven lang absorbeerde Woody Pines americana, country en bluesy klanken waar zijn familie gul mee rondstrooide. Met zijn nasale zang doet Woody Pines meer dan eens aan de jonge Bob Dylan denken, wat de ritmes betreft aan Woody Guthrie en Steve Goodman en qua sfeer aan de Appalachian muzikanten.

Woody begeleidt zich met gitaar en harmonica en heeft er duidelijk plezier in, als gegrepen door een Mardi Gras gevoel. Alleen in het mooie nostalgische ‘Walking Down The Road’ steekt het eenzaamheidsgevoel even de kop op, waar gastviolist Ketch Secor de zwerver als zijn schaduw lijkt te volgen. Bij de traditionals ‘Rich Gal, Poor Gal’ en ’99 Years’ hoor je dan weer Woody’s vertrouwdheid met de geest van Leadbelly en Huckleberry Finn.

Dit sympathiek groepje beheerst de kunst om in elf songs, - de helft traditionals en de helft Woody’s eigen pennenvruchten -, je een zonnig weekendgevoel te bezorgen dat de luisteraar zin geeft om op blote voeten te gaan dansen tussen sprinkhanen of vuurvliegjes. Alleen duurt dat weekend spijtig genoeg maar een half uur lang, zodat je wat verweesd achter blijft als het feestelijk busje met de muzikanten om de hoek is verdwenen.

Marcie

 

Artiest info
Website  
Myspace  

CD Baby