WILLY CLAY BAND - BLUE

Naar de tweede plaat van Willy Clay Band wordt al een tijdje reikhalzend uitgekeken, maar eindelijk ligt "Blue" in de winkel. Het is wat mij betreft niet overdreven om te stellen dat de Zweedse rootsmuziek bloeit als nooit tevoren. 2009 leverde een flinke stapel geweldige platen op en dit jaar komen er zeker weer een aantal nieuwe releases op ons af. Het gold reeds voor de prachtige plaat van Andi Almqvist, "Glimmer" en het geldt nu voor "Blue" van de Willy Clay Band die nog steeds bestaan uit: Tony Björkenvall (zang, elektrische en akoestische gitaar, mandoline, piano), Björn Pettersson (zang, bas, percussie), Reine Tuoremaa (zang, akoestische gitaar, harmonica), Örjan Mäki (elektrische gitaar, lap steel, dobro) en Fredrik Elenius (drums, percussie).

We waren zeer aangenaam verrast met hun debuut "Rebecca Drive" (2006) die op en top Amerikaans klonk en vooral herinneringen opriep aan The Eagles enThe Band. Dat laatste was dan ook een beetje logisch want Garth Hudson van The Band stak de band een helpende hand toe. Maar nu staan de countryrockers uit dat hoge Noorden voor de deur met hun nieuwste plaat die in hun thuisland eind oktober van vorig jaar al is uitgebracht, maar kon spijtig bij Rootstime de jaarlijsten niet meer halen. Want deze heren uit het mijnstadje Kiruna, hebben wederom een prima Americanaplaat gepresenteerd.

Reeds van bij de opener "Most Of All" laat al meteen horen dat de countryinvloeden wat meer bovendrijven en dat we dit lekker countryrockgeluid dadelijk kunnen vergelijken met andere groepen uit de jaren '70. Op "Blue" vinden we 14 tracks zoals die in de betreffende jaren werd gemaakt in de Laurel Canyon in Los Angeles, waarnaar de cover van deze plaat ook een beetje naar verwijst. Luister naar de muziek op deze plaat en je keert terug naar de hoogtijdagen van de Laurel Canyon. Willy Clay Band maakt op haar, overigens in een oude boerenschuur opgenomen album, muziek die hoorbaar is beïnvloedt door de muziek van onder andere The Band: Een lekker warm geluid en barst bijna uit zijn voegen van de invloeden uit de folk, country en rock uit de jaren waarin de Laurel Canyon het muzikale beeld bepaalde. "Blue" is hierdoor een plaat die direct vertrouwd, maar gelukkig nergens oubollig klinkt.

Hoofdrollen zijn wel degelijk weggelegd voor de eerste drie vermelde bandleden, want deze songwriters nemen afwisselend de zang voor hun rekening. De Willy Clay Band klinkt op het door Ollie Olson (Robyn, Christian Walz, Oh Laura, ...) geproduceerd album, even aanstekelijk als melancholisch in hun songs, maar heeft ook iets eigenzinnigs. Dit is eindelijk weer eens een band die de kunst van het schrijven van perfecte Americana-liedjes weet te combineren met het maken van uit de tenen komende alt-country songs.

Mooie harmonieën, het prachtige snarenspel van Örjan Mäki en werkelijk fantastische zangers, houden de aandacht dertien eigen nummers en een prachtige akoestische versie van "Never Never" van The Assembly moeiteloos lang vast. Voeg daarbij nog - de gastbijdragen van keyboardist David Lindgren Zacharias, zoals in de mooie ballade "Solid Ground", - het knallende "Modern World" - de eerste single dan deze plaat, "Mighty Good Time" - en de meer akoestische tracks "Jailbird", "The Miner" en "Far Away" - en "Blue" is een cd waar we eigenlijk niet al te veel woorden aan vuil zouden moeten maken, want iedere keer dat je hem hoort klinkt hij weer anders. "Blue" is een plaat die met gemak 40 jaar geleden gemaakt had kunnen worden, maar desondanks een enorme impact heeft. Volstrekt tijdloze muziek die stevig is verankerd in de tradities van de countryrock.

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Rootsy
Distr.: Sonic Rendezvous

video