KRIS DOLLIMORE - NOW WAS THE TIME

Ook in het Engelse Kent kan de bluesmicrobe je blijkbaar te pakken krijgen, zoals deze zich in oorsprong rauw en ongepolijst ontwikkelde. Niet dat Kris Dollimore, lange tijd leadgitarist van het alternatieve rockbandje The Godfathers, direct wist welke richting hij uit wilde, maar dat het muziek zou worden stond voor hem vast. Op zeker ogenblik verliet hij het rockbandje om zich verder als one man band te presenteren. Inmiddels legde hij een lange weg af tussen de Working Man’s Clubs in zijn geboortestadje Isle Of Sheppey en de TV Show ‘Later With Jools Holland’, om maar iets te noemen. De laatste twee jaren tourt hij intensief door het land en na zijn bejubeld debuut ‘02/01/1978’ volgde nu deze ‘Now Was The Time’, een soloalbum.

Daarin bewijst de getalenteerde zanger/gitarist hoe hij intuïtief alle gemoedsgesteltenissen weet te evoceren die met deep down blues samenhangen. Hij begint zwoel met het kleine meesterwerkje ‘The Mercy Man’ en vervolgt met het up-tempo ‘Preachin’ The Blues’. ‘Testify’ groeit uit tot een boogie. Op het broze instrumentale ‘Sylvie’ van Leadbelly laat Kris horen wat een fantastische gitarist hij is. Alsof hij met zijn fijngevoelig gitaarspel het licht van katoenbloesems laat reflecteren in een wit veld bij zonsopgang. Het tranceachtige ‘No Wonder She Left Me’ lijkt wel door John Lee Hooker geschreven. Het laatste instrumentale ‘Tears in Tijuana’ is niet direct blues, maar lijkt op Narciso Yepes in een bluesy mood.

Het merendeel van de elf tracks schreef de songwriter zelf. Bij de covers koos hij o.m. voor Leadbelly en Blind Willie Johnson. Van diens ‘Soul Of A Man’ met schitterende resonerende slidegitaar geeft hij een eigen interpretatie alsof hij uit eigen ervaring put. En in het intense ‘No No No’ van Dawn Penn vertolkt Kris met voetstomp de vertwijfeling van een drenkeling. Sommige van de tracks zijn thuis opgenomen, andere in de studio. Maar allen vertonen zij dat ruwe randje dat de bluesfeeling kenmerkt, met uitzondering wellicht van het nostalgische instrumentale ‘Saudade’.

In de jaren 1965 tot 1969 toen Fred MacDowell, Bukka White, Son House en Sleepy John Estes in het traject van ‘America’s Folk Blues Festival’ tournee door Europa trokken, is het niet denkbeeldig dat zij daar sporen of echo’s van hun spirit in het Engelse Albion achterlieten. Als je de ontvankelijke Kris Dollimore beluistert dan vind je alleszins iets van hun bluesmagie terug.

Marcie

 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Sun Pier Recordings

video