JENNY BOHMAN – COMING HOME

De Zweedse Jenny Bohman maakt al een twintig jaar muziek, meestal in dienst van anderen. Sommigen kennen haar misschien sinds haar werk met de Monaco Blues Band en haar eigen project Little Jenny & The Blue Beans, maar voor anderen blijft ze een grote onbekende. Vorig jaar debuteerde Bohman uiteindelijk met "Coming Home", een plaat die misschien omwille van de broeierige liedjes nog wel het best kon worden omschreven als het vrouwelijke antwoord op Tony Joe White.

"Coming Home", is een hele mooie plaat geworden die in staat moet worden geacht om een breed publiek aan te spreken. Op deze plaat maakt Bohman muziek die vooral put de roots, folk, country en met name de blues met een vleugje New Orleans jazz. Bohman wordt bijgestaan door muzikant en producer Thomas Almqvist die plotseling stierf tijdens de opnamen van deze cd. Daarbij werd Jenny zelf ook geconfronteerd met kanker, hetgeen er allemaal toe leidde, dat zes maanden later dan voorzien haar debuut op de markt komt. Natuurlijk was vorig jaar, een jaar met veel vervelende omstandigheden, maar Bohman heeft "Coming home" voltooid, en daar zijn we heel blij mee want het is een rootsy bluesalbum geworden waarin Thomas Almqvist nadrukkelijker zijn stempel drukt.

Een verstandige keuze, want Almqvist weet Jenny Bohman te inspireren tot grootse daden. "Coming Home" opent met "The Party is Over", een episch repetitief nummer vol bitterheid, hetgeen meteen laat vermoeden dat het hier gaat om een donkere plaat, maar het is voornamelijk een doorleefde plaat geworden waarop Bohman op indringende wijze haar ervaring goed laat horen, zowel in tekst als in muziek. Deze muziek doet wel wat denken aan die van Bonnie Raitt, al is de muziek van Bohman nog net wat rauwer. Ook de naam van de Sue Foley duikt regelmatig op wanneer wordt gezocht naar vergelijkingsmateriaal en wanneer Bohman haar meest soulvolle strot open trekt hoor ik zelfs iets van Tracy Chapman.

Het trefzekere gitaarspel van Almqvist is van een buitengewoon hoog niveau en ook de andere muzikanten op deze plaat weten precies wat Bohman nodig heeft. Bohman hoeft zelf vervolgens niet veel meer te doen dan met haar emotievolle en veelzijdige stem het kippenvel op je armen te zingen; iets waar ze in alle songs op "Coming Home" glansrijk in slaagt. Songs die het zeker gaan doen is het radiovriendelijke "Democracy", eerder een maatschappijkritische song, de titeltrack die schommelt tussen Delta blues en folk zoals we die kennen van Tracy Chapman of "You Got To Give Me Love" waarbij we denken aan Willie Dixon.

De smaakvolle instrumentatie draagt nadrukkelijk bij aan de kwaliteit van de plaat, maar het sterkste wapen van Jenny Bohman is naast haar fantastische stem, haar kwaliteiten als mondharmonicaspeler op een aantal tracks. Luister maar even naar "The Reason Why", want hier komt dit best tot zijn recht. De combinatie van prachtige sfeervolle klanken en een stem die je absoluut mee weet te slepen, tilt veel van de songs op "Coming Home" naar grote hoogten, alwaar pas opvalt dat Bohman ook in tekstueel en compositorisch opzicht heel veel te bieden heeft. "Coming Home" is een donkere plaat die er in slaagt om je op hetzelfde moment somber en gelukkig te laten voelen; een kwaliteit die maar voor weinig platen is weggelegd. Haar debuut blijkt met name na intensieve beluistering een wonderschone plaat die flink wat impact heeft. Hopelijk mogen we nog lang genieten van haar muziek.


 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Rootsy

Distr.: Sonic Rendezvous