ANDI ALMQVIST - GLIMMER

De Zweedse singer/songwriter Andi Almqvist (Zweedse papa, Oostenrijkse mama) stond enkele jaren geleden in een kroegje in Malmö te spelen met zijn band The Employees. Daar liep een platenbaas voorbij en hoorde op de stoep de zompige country en bluesy muziek. Hij stapte naar binnen om te checken wie daar optrad. Resultaat: Almqvist mocht een album maken en dat was een boost voor Almqvists carrière.

Dit debuut, "Can’t Stop Laughing" (2005), was meteen een vette hit onder de Americana-liefhebbers. Waar hij zich op deze plaat meer op de blues richtte, pakte Andi Almqvist uit met een verschroeiend mooi tweede album, "Red Room Stories" (2007). Vanaf de eerste gitaartonen druipte de spanning er vanaf. De teksten en stem roepen associaties op met Tom Waits. Of noem hem gerust de Zweedse Mark Lanegan al past hij ook vaak naadloos tussen de murder ballads van Nick Cave. Dit album was gewoon anders van karakter, gevarieerder in stijlen, dan zijn debuut.

Andi Almqvist doet je alweer de ogen sluiten en genieten van zijn prachtige minimalistische muziek met zijn nieuwste album "Glimmer". Dertien songs, gebracht met zoveel passie en rust, en elke noot, elke slag en elke uithaal is raak. Zijn schorre stem heeft iets duisters en mysterieus. "Glimmer" is dan ook het logische vervolg op "Red Room Stories" waarbij Andi door het gebruik van viool, viola, mellotron, piano, banjo en het glockenspiel in zijn songs wederom een bijzonder dreigende sound weet neer te zetten. Doorleefde muziek die wordt gespeeld met een genadeloze intensiteit. Muziek met een heel donker randje, maar dat hoort een beetje bij muziek als deze. De uit Malmö afkomstige singer/songwriter kiest voornamelijk voor een apocalyptisch en licht pretentieus geluid en we moeten Almqvists muziek meer zoeken in de traditie van de reeds vernoemde Lanegan, Waits, Cave tot zelfs een Lou Reed toe.

Zo had bijvoorbeeld een nummer als het openende "Sleeping Pills" op een Cave's plaat kunnen staan en "Amsterdam" op een Waits. Wat Andi Almqvist met deze nieuwe plaat heeft neergezet is indrukwekkend. In 13 songs weet hij een beklemmende atmosfeer te schetsen, die slechts af en toe wordt verlicht. Raspend en schurend, dan weer met bedrieglijk lieflijke akoestische gitaren, dreigende orgels en wijds pianospel, wordt de luisteraar meegenomen op een reis door het diepe zuiden van de geest, die niet anders dan slecht kan aflopen. Het is beklemmend, dreigend, donker, meeslepend en vooral erg mooi. Over het algemeen is "Glimmer" een melancholieke en meeslepende plaat geworden, zoals de meer ingetogen liedjes "Merlin Hotel", "Sobsister" en het afsluitende "Petra Moved On", maar zijn grofgevooisde stem komt ook goed tot zijn recht in de meer onheilspellende songs, als in "Sleeping Pills" en het Woven Hand getinte "Death". Op "Glimmer" is gewoon geen plaats voor lichtzinnigheid, want zelfs het instrumentale "Hyena" met een zeer filmisch karakter is zwaar aangezet.

Deze derde van Andi Almqvist snijdt niet alleen dwars door merg en been, maar ook door je ziel. In hun thuisland Zweden kan het behoorlijk eenzaam zijn. Voeg daarbij nog het chronisch gebrek aan zonlicht en je begrijpt waar de donkere, onheilspellende sfeer vandaan komt. Er is geen ontwijken aan. Deze muziek neemt je mee voor een dolle rit op de highway to hell door landen als Nederland, Tsjechië en Duitsland. Gejaagd door uit de bocht scheurende gitaren en opgejaagd door alt.countryinstrumentaria, zoals de viool van Sara Jefta naast de stuwende bas van Jonas Hakansson, raak je al snel op desolate offroadwegen. Luister maar even naar de song "Krumlov" waarin dit allemaal mooi tot zijn recht komt daar deze song live is opgenomen in het Grand Theatre in Groningen. Bebe Risenfors neemt de plaats van Hakansson aan de staande bas over bij de studio-opnamen, en is daarbij een grote aanwinst voor de band. Risenfors die eerder bij Elvis Costello en Tom Waits speelde bracht alshetware een hele vracht instrumentaria naar de studio, want naast de staande bas bespeelt hij ook tuba, sax, accordeon, harmonica, mellotron, omnichord en glockenspiel. Hij zorgt dus voornamelijk voor een gevarieerd klankenpalet, een palet dat fraai kleurt bij Andi Almqvists donkere stem.

"Glimmer" is niet vergelijkbaar met het gros van de Scandicana-platen die ons steeds wisten te verblijden, dit is pure oversneden muziek met de voeten diep in de zuidelijke staten van Amerika. Het is een plaat die zich, net als zijn voorganger, wentelt in de melancholie van het hoge Noorden, maar ver blijft van de mystieke soundscapes die zo vaak onlosmakelijk verbonden blijken met de wat somberdere klanken uit Scandinavië. Je moet blijkbaar uit het hoge noorden komen, om dat op een werkelijk indrukwekkende manier op plaat te kunnen zetten.


 

Artiest info
Website  
Myspace  

Label: Rootsy

Distr.: Sonic Rendezvous

video