JOHNSON’S CROSSROAD – BLOOD IN BLACK AND WHITE

Zwaar getatoeëerde armen, een heupfles, een half opgerookte sigaret en een graf als zitje: meer heb je niet nodig om een intrigerende hoesfoto te maken. ‘Blood In Black And White’ van Johnson’s Crossroad wist op die manier mijn aandacht te trekken. De naam van de band vind ik persoonlijk iets minder geslaagd. Bij een naam als ‘Johnson’s Crossroad’ verwacht je al gauw een goedkoop bluesbandje, waardoor ik met een bang hart de cd in mijn speler stak.

Wees gerust, Johnson’s Crossroad is vanalles, behalve een goedkoop bluesbandje. En wat die naam betreft: zanger en gitarist van de band heet Paul Johnson, waardoor de naam van de groep meteen al iets meer te verantwoorden valt.

De leden van Johnson’s Crossroad vertrekken vanuit hun liefde voor de traditionele bluegrass, ‘old time mountain music’ en materiaal van de singer-songwriters die in de jaren 70 van vorige eeuw de dienst uitmaakten in Texas. Op die manier trachten ze hun eigen stempel te drukken op het altijd maar breder wordende americana-genre. De groep ontstond in Lewisburg, West Virginia, waar ze vooral de songs die ze zelf graag horen speelden in bars en clubs. Paul Johnson en Keith Minguez, de man op de duidelijk aanwezige mandoline, besloten om hun kans ook te wagen buiten de grenzen van hun staat en zo belandden de twee heren in North Carolina, waar ze gelijkgestemde muzikale zielen vonden die op hun beurt ongemeen goede bijdragen leveren op traditioneel instrumentarium zoals banjo, dobro, bas en viool.

‘Blood In Black And White’ is doordrenkt van de traditionele country en zijn bijhorende thema’s van liefde en verloren geluk, zonder telkens te hervallen in de oh zo vaak voorkomende clichés. Meer zelfs, men kan gerust stellen dat de heren van Johnson’s Crossroad binnen de grenzen van het genre toch een eigen geluid neerzetten. Met deze cd bieden ze aan liefhebbers van het genre in elk geval een alternatief voor de afgeborstelde country, zonder te verzaken aan de oorspronkelijke kracht van de muziek. Een van de meest sprekende voorbeelden van deze stelling is ongetwijfeld ‘Heart’s Done Time’.

Ik weet nog altijd niet van wie de armen zijn op de hoes van ‘Blood In Black And White’, maar na verschillende keren naar de plaat te luisteren kan me dat nog weinig schelen. Meer zelfs, als een band met zijn debuut zo’n mooie nummers kan afleveren, doet de naam of hoes er nog weinig toe. Het is vooral te hopen dat meerdere mensen Johnson’s Crossroad oppikken. Aan hun drukke agenda voor deze zomer te zien zal ook dat alvast geen probleem zijn.

(Lewis)

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

 

Label: Dirty Boogie Records