WOVENHAND – THE THRESHINGFLOOR

Het is ondertussen al bijna vier jaar geleden dat ik op een dag in november werd verwacht in de W2 in Den Bosch. Op het programma stond een optreden van Wovenhand en, veel belangrijker, een interview met frontman David Eugene Edwards. Ik was perfect op tijd, maar blijkbaar hadden de heren muzikanten wat vertraging opgelopen. De soundcheck moest nog beginnen. Tourmanager Olliver liet me binnen en bood me iets te drinken aan, terwijl Edwards en de rest van de band (met op gitaar Peter Van Laerhoven) zich klaarmaakten om te soundchecken. Voor ik het wist waren we een half uur verder en had ik een kort privé-optreden van één van mijn favoriete bands mogen meemaken. Het interview dat volgde was meer dan aangenaam. We praatten honderduit over de muziek van Wovenhand en de toen pas verschenen ‘Mosaic’, religie en onze gedeelde voorliefde voor oude auto’s. Ik was al (en ben nog steeds) een grote fan van 16 Horsepower, de band waarmee hij doorbrak, en alles wat David Eugene Edwards daarna ondernam, maar sinds die dag was het hek compleet van de dam. U begrijpt dat ik blij was als een kind op 6 december toen ‘The Threshingfloor’ een paar dagen geleden in de bus stak.

Verwacht u in ieder geval niet aan een ‘song-per-song-bespreking’ van ‘The Threshingfloor’. Ik hou niet zo van het ontleden van een nummer, laat staan dat ik dat zou doen met materiaal waarvan de sfeer allesbepalend is. Opnieuw creëert Edwards een auditief universum waarin de meest uiteenlopende instrumenten samensmelten met de typische, bezwerende zangstijl van de man. Zijn onmiskenbare, haast enigmatische stem klinkt tegelijkertijd getormenteerd en zacht, de muziek wisselt tussen slaan en zalven.

De ritmepartijen van die muziek werden op ‘The Threshingfloor’ trouwens ingespeeld door Ordy Garrison, die de drums en de percussie voor zijn rekening nam. Voor de bas tekende Pascal Humbert, Edwards’ oude maatje van bij 16 Horsepower.

‘The Threshingfloor’ kan, hoewel het een typisch Wovenhand-album is, gerust terug wat lichter genoemd worden. Daar waar het laatste werk nogal zwaar op de hand was, schijnt er nu alleszins af en toe een lichtbundel doorheen het muzikaal wolkendek dat Edwards schept. Begrijp me niet verkeerd: de toorn van de Heer is nadrukkelijk aanwezig in de teksten van David Eugene Edwards en het geheel is gerust diep spiritueel te noemen.

Persoonlijk ben ik in eerste instantie weg van songs als ‘A Holy Measure’, ‘His Rest’, ‘Orchard Gate’ en de New Order-cover ‘Truth’. Ik ben er echter zeker van dat dit lijstje bij een volgende luisterbeurt alweer verandert, aangezien er op ‘The Threshingfloor’, naar goede gewoonte, weer enorm veel te ontdekken valt.

De muziek van Wovenhand is enorm divers en valt daarom haast niet onder te brengen in een of andere categorie. Velen hebben het geprobeerd en gefaald. Iedereen die Wovenhand een beetje kent, weet dat iedereen voor zich moet uitmaken of hij of zij de muziek van David Eugene Edwards en de zijnen kan smaken. Als dat dan het geval is, is het alleen nog een kwestie om zelf te besluiten hoe je de songs van Wovenhand ervaart. Veel plezier ermee…

(Lewis)

 

Artiest info
Website  
 

Label: Glitterhouse Records
Distr.: Munich Records