MARC BENNO - CRAWLIN'

 

 

 

 

Marc Benno is een van die Texaanse artiesten die met een constante regelmaat muziek van hoogstaande kwaliteit levert, maar wat onder de radar vliegt en daardoor niet de bekendheid krijgt die hij in feite verdient of verdiende. Hij kwam onder mijn aandacht lang geleden, in 1972 , toen ik zijn LP "Minnows" op de kop tikte, toen al zijn derde release. Net voordien had hij met Leon Russell het project "Asylum Choir" achter de rug en eerder een titelloos debuut. Tien releases volgden, waarvan er niet ééntje ontgoochelde en enkele zelfs tot mijn lievelingsplaten zijn gaan behoren, zoals het meesterwerkje "Lost In Austin" met Eric Clapton en zijn volledige band als begeleiders op zowat elk nummer. Marc speelde onder meer ook op " L.A Woman" van The Doors, op "Riders On The Storm" zorgde hij voor de ritme gitaar. Beide zijn indicaties dat Marc Benno niet zomaar de eerste de beste is.

De laatste twee releases van Benno zijn nu terug uitgebracht door Blue Skunk Music en eindelijk vlot verkrijgbaar. Het is natuurlijk fijn voor een recensent als precies die twee nog ontbrekende cd's uit je Benno collectie onder je neus geschoven worden. Dat zijn namelijk het uit 2003 stammende "I Got It Bad" en de legendarische vergeten opnames uit 1974, maar pas uitgebracht in 2006, met niemand minder dan Doyle Bramhall (de eerste!) plus een piepjonge Stevie Vaughan als derde gitarist. Ja, een jongen die een paar jaar later "Ray" aan zijn naam toevoegde en muziekgeschiedenis zou schrijven.

Die band heette "Marc Benno and the Nightcrawlers", en er werd een LP opgenomen voor A&M records, die echter nooit uitgebracht is, tot het Texaanse label ze onder het stof haalde en uitbracht als de cd "Crawlin". Willie Nelson liet ooit op een avond, toen deze jongens zijn voorprogramma deden, de stekker uit het stopcontact trekken omdat dat de enige manier was om de Nightcrawlers te stoppen, als ze eens met hun drie gitaren goed op dreef kwamen en aan het jammen gingen.

Dit zijn echt de eerste officiële opnames die van SRV bestaan. Als je echter het vroegere werk van Marc Benno kent, en ook het huidige, is het maar de vraag wie er wie beïnvloed heeft. De gelijkenissen zijn inderdaad opvallend, Stevie Ray's geluid zou je best kunnen beschrijven als een meer powervolle en virtuozere versie van de Texaanse gitaarblues van Benno. Wat Marc Benno dan weer als pluspunt heeft is een eigen, wat apart klinkend stemgeluid, dat hij op zijn beurt dan weer geleend schijnt te hebben van zijn vroegere collega Leon Russell, want daar lijkt ze erg op, naar mijn mening. Benno is niet een echt groot zanger, maar zijn stem is wel zeer herkenbaar.

Op "I Got It Bad" die wel uit 2003 stamt, maar in feite dus de meest recente van beide cd's is, is Marc Benno weer zeer sterk op dreef, en brengt hier pretentieloze Texaanse blues, waarnaar het steeds fijn luisteren is, met een relaxte geluid dat het midden houdt tussen de hoger vernoemde SRV en J.J. Cale. Hoogtepunten zijn ondermeer de afsluiter "Thing Or Two", de instrumentale shuffle "Tip Jar" en "Save Our Love" dat herinnert aan het werk van een Clarence Gatemouth Brown's of Doug Sahm.

Natuurlijk heeft de cd uit 1974, "Crawlin" meer een historische en collector's item waarde en klinkt ze wat gedateerder, maar niettemin is ze zeker de moeite van de aankoop waard. Zeker als je weet dat naast bovenvernoemde gitaarhero’s ook nog de befaamde studuomuzikanten als Russ Kunkel (superdrummer), Lee Sklar (super bassist) en de befaamde Mike Utley op keyboards meedoen. De cd wijkt wat af van het recht toe, recht aan eenvoudige blueswerk van Benno op zijn latere cd's, en heeft zelfs wat lichte soulinvloeden. Bijzonder is het nummer "8 Ball", geschreven door Benno en Bramhall, wat een embryonale versie is van het latere "Dirty Pool" van SRV. Ook "Hot Shoe Blues" dat later verder uitgewerkt opnieuw zou opduiken op "Lost In Austin' horen we hier in zijn eerste versie. Zeer mooi is "Friends" een ingetogen rustige song, met apart, subtiele wah wah gitaar van Stevie Ray.

Hopelijk helpen deze twee re-releases bij het wat onder de aandacht brengen van een artiest die volgens ons heel wat meer eer verdient. Na bijna veertig jaar continue kwaliteit leveren, mag dat wel.

(RON)


 

Artiest info
Website  
video  
Label: Blue Skunk Music
Distr.: Sonic Rendezvous