WES WEDDELL - BY THE SIDE OF THE LAKE

2004 was een sleuteljaar in mijn muzikale smaakevolutie. In dat jaar kocht ik voor het eerst meer americanaplaten dan hippe platen. Ik had wellicht één pitchfork hype-van-de-dag te veel gehoord. Dé sleutelplaat, die me overtuigde van het pure, goudeerlijke karakter van americana, kwam uit in maart van dat jaar en was “Wishbones” van Slaid Cleaves. Ik had daarvoor wel al werk van bijvoorbeeld The Jayhawks, Wilco, Pete Droge, Gillian Welch, Steve Earle en Lucinda Williams aangeschaft, maar dé openbaring kwam er pas met dat bloedmooie “Wishbones”. Sindsdien ben ik oorkleppen beginnen dragen en verdragen mijn oren bijna niets anders dan Amerikaanse folk, americana en altcountry. “Wishbones” van Slaid Cleaves herbergt vele parels zoals “Borderline” bijvoorbeeld; een song die door z’n thematiek vandaag nog altijd brandend actueel is vanwege de strenge migratiewet in de VS en de wereldwijde migratieproblematiek in het algemeen. Ook het bloedmooie “Below” blijft zo’n actuele, erg herkenbare song en handelt over de dreiging van de almaar oprukkende grootsteden en industrie die aan een razendsnel tempo het ene na het andere pittoreske dorpje opslorpen. Doel is uiteraard hét Belgische voorbeeld bij uitstek wat dat betreft, maar zelfs hier in het nog relatief rustige Galmaarden zie je op de top van de Bosberg de betonnen brousse van Brussel akelig dichterbij komen. Een mens zou van minder Christopher McCandless gewijs “Into The Wild” wegvluchten.

Maar ik wijk af, geloof ik. Ik had het over dat schitterende “Below” van Slaid Cleaves, dat de vanuit Seattle opererende singer-songwriter én muziekleraar Wes Weddell nu herneemt op zijn vierde studioplaat “By The Side Of The Lake”. Hoewel Weddells versie het niveau van het origineel niet evenaart, is“Below” toch het beste nummer op de plaat. Niet dat Weddell het nummer tekort doet of verprutst. Hij brengt het gewoon niet zo pakkend en boeiend als Slaid Cleaves. En dat zegt meteen alles over het hele “By The Side Of The Lake”. Niet dat de plaat per definitie slecht is. Nee, het geheel klinkt té gewoontjes, té braafjes en té kleurloos. Dat maakt dat er simpelweg niets storends is aan “By The Side Of The Lake”. Schaf de plaat dus gerust aan, want een miskoop is dit allesbehalve. Niemand zal zich dan ook een bult vallen of dood ergeren aan de plaat. De songs waaien ook na een tiental luisterbeurten het ene oor in en het andere meteen weer uit en kunnen zo onopgemerkt in de playlists van Radio 1 geschoven worden. Bovendien bezit Wes Weddell dan ook nog eens een dermate kleurloos, onopvallend stemtimbre dat hij, ondanks zijn fraaie filosofische teksten, de aandacht geen enkele keer weet te trekken, laat staan weet vast te houden. Een beetje hetzelfde probleem waarmee onze eigen Anton Walgrave nu al een viertal platen kampt dus.

“By The Side Of The Lake” is dan ook een rustig voorbij kabbelend zomerplaatje waarop Weddell grossiert in oerdegelijke verhalende rootspopliedjes als de vriendelijke opener “The Gap”, het zachtjes wiegende titelnummer, het country niemendalletje “On My Watch” en de melancholiedjes “Dear Abby” en “I Like What She Did To Me”. Slechts drie keer wijkt Weddell af van dat stramien: op de eerder genoemde Slaid Cleaves-cover “Below” begeleidt hij zichzelf enkel op mandoline. “Not Now” is dan weer een middelmatige mountainsong, waarop de multi instrumentalist enkel een banjo hanteert. Je zou haast wensen dat Weddell alle songs voorzien had van dergelijke kale inkleding, want het is net dankzij die minimale aanpak dat die beide songs er bovenuit steken door uit te blinken in eenvoud. Een derde afwijkende song is “Got Out Some” dat als een Ierse traditional klinkt, maar Ierse folk is jammer genoeg mijn ding niet. En zo is het altijd wat. Desalniettemin: vriendelijk plaatje van een ongetwijfeld té vriendelijke mens voor deze keiharde wereld.

RoenHetZwoen

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Dusty Shadows Music