TERRI HENDRIX - CRY TILL YOU LAUGH

Het is al eeuwen geleden dat ik nog eens op ambachtelijke wijze een mixtape gemaakt heb. Vroeger beleefde ik nochtans veel plezier aan het compileren van cassettes. Met het ouder worden, ging ik echter meer de coherente, éénduidige sfeer van een album appreciëren, waardoor ik geen mixtapes meer maakte. En tegenwoordig krijg ik alleen maar barstende hoofdpijn van mixtapes of van albums die klinken als een mixtape. Bovendien heeft de komst van de iPod het maken van mixtapes overbodig gemaakt. Het is dan ook ergens logisch dat het concept ”album” het laatste lustrum geëvolueerd is naar het mixtape principe. Eerlijk gezegd word ik een beetje zeeziek van die moderne aanpak. Omdat cohesie tegenwoordig op platen vaak ver te zoeken is, heb je haast nooit nog het gevoel dat je één en hetzelfde album zit te beluisteren. Het positieve gevolg is dan weer dat je doorgaans een collectie sterke, want gevarieerde songs voorgeschoteld krijgt, waardoor je aandacht nooit verslapt en het album nooit verveelt.

Ook de Texaanse Terri Hendrix maakte van haar twaalfde album “Cry Till You Laugh” een mixtape. Dankzij de organische aanpak van producer Lloyd Maines klinkt “Cry Till You Laugh”, ondanks het gevarieerde aanbod aan stijlen, als een coherent album. Een sterk album bovendien, en meteen Hendrix’ beste album tot nog toe. Nochtans was het de bedoeling dat “Cry Till You Laugh” een puur jazz album ging worden, maar het draaide uiteindelijk totaal anders uit. Zo scheurt een vlijmscherpe smoelschuiver de bluesy openingstrack “Wail Theory”, waarin Hendrix twee gedichten van Dorothy Parker combineert, aan flarden. Diezelfde scheurende smoelschuiver komen we pas aan het einde van de plaat opnieuw tegen in het vrolijke “Hula Mary”. Dé ideale wegbereider voor “Hula Mary” is overigens het aanstekelijke folkrockdeuntje “1000 Times”, dat net als “Hula Mary” inmiddels ook al een huisfavoriet geworden is te Roen’s Ranch. Evenals de heerlijk lome countrysong “Come Tomorrow”, dat Ryan Bingham destijds domweg vergat te schrijven voor “Mescalito” en waarin een praatzingende Terri Hendrix klinkt als de vrouwelijke tegenhanger van Sam Baker.

Maar “Cry Till You Laugh” is vanwege z’n variatie aan stijlen typisch zo’n album waarop iedere luisteraar wel andere favoriete songs zal aanduiden. Norah Jones-fans bijvoorbeeld zullen ongetwijfeld houden van rokerige soft jazz-nummers als het romantische “Sometimes” en het sensueel schuifelende “Automatic”. Niet mis, maar geef mij dan maar de vurige swingjazz van de beide grandioze Ike Eichenberg-covers “You Belong In New Orleans” en “Take Me Places”, waarin Terri Hendrix op de koop toe zowaar heftig aan het scatten slaat.

Zelfs fans van Clouseau en K’s Choice zullen gegarandeerd hun gading vinden op “Cry Till You Laugh”. De stuwende, machinale drumpatronen maken van “Slow Down” een sprankelende powerpopsong die zo binnen het profiel van alle populaire nationale radiozenders past. Maar met de euforische powerpop van “Roll On” trekken Lloyd Maines en Terri Hendrix pas écht alle muzikale en vocale registers open. “Roll on” is het soort song dat verklaart waarom Terri Hendrix zo vaak het podium deelt met Indigo Girls. Meteen is daarmee de K’s Choice-link gelegd, want “Roll On” is de song waarnaar Sarah & Gert Bettens tevergeefs zochten voor comebackplaat “Echo Mountain”. Pink zou er gegarandeerd een wereldwijde nummer één hit mee scoren. En ook de gladde countrypop van “Hand Me Down Blues” zou in handen van een wereldartieste als Taylor Swift op z’n minst een geheide hit zijn in de Amerikaanse Billboard hitlijsten.

“Cry Till You Laugh” is dus over de hele lijn een glansrijke overwinning voor Terri Hendrix en dan heb ik het nog niet eens over dé twee absolute hoogtepunten van de cd gehad. Hoogtepunt nummer één is het ontroerende “The Berlin Wall” en is een gracieus Balkanfolknummer, dat tot nadenken stemt over de denkbeeldige muren die we optrekken in onze zogezegde multiculturele samenleving. Maar het meest pakkende nummer van dit album is ongetwijfeld “Einstein’s Brain”, waarin Terri Hendrix voor het eerst openlijk uitkomt voor haar gevecht tegen epilepsie; een strijd die ze sinds haar prille jeugd al voert. Hoewel die vervelende ziekte haar al moeilijke tijden bezorgd heeft, put ze er toch kracht en energie uit en blijft ze het leven van de positieve kant bekijken. Niet op een achterlijke, naïeve manier, maar met een heldere, nuchtere kijk. Terri Hendrix is tenslotte niet voor niets een sterke zakenvrouw, die al 15 jaar haar eigen platenlabel succesvol runt. “Cry Till You Laugh” is inmiddels haar twaalfde proeve van bekwaamheid en haar sterkste album tot nog toe, hetgeen eens te meer onderstreept dat epilepsie deze dame niet klein gekregen heeft. Integendeel.

RoenHetZwoen

 

Artiest info
Website  
 

Label: Wilory Records / Terri Hendrix THM Music