FRED EAGLESMITH - CHA CHA CHA

Onlangs, bij bomma op de zolder, ontdekte de Canadese singer-songwriter Fred Eaglesmith de zwoele chachacha. Een ontdekking, die Eaglesmith ertoe verleidde om een eigengereide variant op de Cubaanse muziekstijl te bedenken en waarvan het ruim een half uur durende resultaat nu te horen is op Eaglesmiths twintigste plaat, die de verrassende titel – hoe raadt u het - “Cha Cha Cha” meekreeg.

Toen Eaglesmith op zijn vorige plaat “Tinderbox” gospel onder handen nam, klonk hij akelig hetzelfde als Tom Waits. Nu lijkt de geest van Willy DeVille, begeleid door de overleden Buena Vista Social Club-leden, rond te dwalen in “Cha Cha Cha”, dat vanaf openingstrack “Careless” in een mysterieus Twin Peaks-sfeertje baadt. “I think you’re careless with my love” snauwt Eaglesmith zijn ontrouwe geliefde toe op licht dreigende toon, terwijl The Fabulous Ginn Sisters de onschuld zelf spelen middels sensuele, doch griezelige samenzang.

Een ronddolende Eaglesmith gaat vervolgens op zoek naar zijn vermiste geliefde in “Tricks”. Zijn door een vocoder vervormde stem voorspelt echter weinig goeds en in de verte weerklinkt de vertwijfelde samenzang van The Fabulous Ginn Sisters, waardoor het verhaal een dubbele bodem lijkt te hebben: probeert Eaglesmith zijn handen misschien in onschuld te wassen door te doen alsof hij zijn geliefde zoekt, goed wetende dat hij ze zelf gekneveld heeft achtergelaten in een boshut, ergens diep in de Canadese bossen?

De geheimzinnige klankkleur van “I Would”, dat met zijn messcherpe gitaarriff, macabere orgelmelodie en hamerende pianoritme voor een griezelige, beklemmende ondertoon zorgt en zodoende “Your Funeral My Trial” van Nick Cave in herinnering brengt, contrasteert fel met Eaglesmiths smachtende, haast radeloze zang. Daarenboven doet de zwalpende ballad “Sliver Of The Moon” met zijn hoekige, rondspokende orgelklanken en galmend surfgitaarriffje denken aan Nick Cave ten tijde van “Let Love In”. Net als Cave houdt Eaglesmith zijn “Red Right Hand” angstvallig in zijn jaszak verborgen, hetgeen hem bijna tot waanzin drijft in “Car”. Daarin duikelt hij immers – strompelend over een verdwaalde banjomelodie - van het ene waanbeeld in het andere.

De fles is leeg, het gemoed is vol en ook the piano has been drinking in “Gone Too Long” en “Shallow”, die een onbehaaglijk gevoel van verlatenheid suggereren. Even later in de hartverscheurende ballad “Rebecca Street”, die naar vroege Springsteen ruikt, lijkt Eaglesmith in liefdesverdriet te verdrinken.

Of is het toch wroeging waarmee Eaglesmith worstelt? Ook de onder het maanlicht dansende silhouetten in de afsluitende, romantische ballad “Sillhouettes” bieden wat dat betreft geen duidelijkheid. The Fabulous Ginn Sisters reiken echter een cliffhanger van formaat aan met hun vanuit een vergeetput echoënde samenzang. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd.

RoenHetZwoen

 

Artiest info
Website  
 

Label: Lonesome Day Records
Distr.: Sonic RendezVous

video