MOTHER JAMES – BRUTE NOIR

Georkestreerde chaos. Tom Waits op speed. Jake La Botz de waanzin nabij. Allemaal notities na een zestal beluisteringen van “Brute Noir”, het tweede album van het Zweedse collectief Mother James. Het is niet te verwonderen dat cultregisseur Quentin Tarantino een boontje heeft voor hen.

Dit is geen gemakkelijk toegankelijk opus, het vraagt meerdere luisterbeurten voor het al zijn geheimen prijsgeeft. Je dient laagje per laagje af te krabben tot je op de essentie botst, begrijpt, weer samenstelt en tenvolle kan genieten van de schoonheid ervan. Rammelende blues uit de meest gore achterbuurten van New Orleans.

De stem van zanger Stefan Petersson, die daarnaast ook nog o.a. de piano en gitaren voor zijn rekening neemt, is uitermate geschikt om te begeleiden doorheen deze bezwerende trip van gestoorde gitaren, dronken achtergrondkoren, gek geklopte piano’s. Je wordt binnengesleurd in duistere, doorrookte kroegen waar foute vrouwen en veel te goedkoop flets bier je ten dele zulle vallen en waar in een donkere hoek tegen een achtergrond van versleten, pluche gordijnen een amper belicht orkestje staat te spelen. Boven het geroezemoes en de ruzies in de kroeg meen je toch wat uitstekende dingen te horen en bij het buitengaan besluit je toch maar een cd’tje van deze groep te kopen. De oude neger die zich verveeld bezighoudt met de verkoop ervan kijkt je niets begrijpend aan want je bent de eerste (en misschien wel enige) klant om zich een schijfje aan te schaffen. Eens thuis, schenk je jezelf een whisky in, zet je de cd op en plof je jezelf in de zetel. Gegarandeerd ga je na de eerste luisterbeurt rechterzitten om op de repeattoets te drukken en nogmaals te luisteren. Vooral “The Brute Choir”, om er maar één nummer uit te pikken, is een ijzersterk nummer. Het grijpt je direct bij je keel en ik kan me zo levendig voorstellen dat het toenmalige Queen met deze song (in een iets andere productie) de hitlijsten zou aangevoerd hebben.

Dit is een méér dan sterke release! deze mix van gepeperde blues en jazz kent een ongewone, maar daarom niet minder doeltreffende, ondersteuning van handgeklap, dubbele bas, blazers, gospelkoren en dit alles verspreid over elf nummers, allen geschreven door Petersson. Dit is een werkstuk dat je in zijn geheel moet beluisteren en herbeluisteren. Wij kunnen niet genoeg benadrukken dat je geduld zult moeten oefenen met deze “Brute Noir”. De duisternis, het zware, rauwe geluid, het constant schipperen tussen hoop en wanhoop vraagt inspanning van de luisteraar. Maar dit moet je absoluut ontdekken. Neem er het tekstboekje bij, geef Mother James een hand en hou je klaar voor een huiveringwekkend knap album! Opgelet: het werkt verslavend!

Bluesyluc

 

 

Artiest info
   
 

Label: Rootsy

Distr.: Sonic Rendezvous

video