THE CUBICAL – IT AIN’T HUMAN

The Cubical zijn vijf zonen uit Beatles stad Liverpool, die de buurt onveilig maken met rauwe, in blues gedrenkte tonen. Hun live optredens zijn gerenommeerd en The Cubical maakt furore over gans Europa met een steeds groeiende aanhang. Een gebundeld beeld geven is wat simpel, maar werp Captain Beefheart op een hoopje met Tom Waits, Frank Zappa, The Jon Spencer Blues Explosion en The Rolling Stones en je komt aardig in de buurt. Met “It Aint Human” slingeren ze ons met een ongekende doorleefde live energie hun tweede album naar het hoofd en smeek je maar om één ding: ik wil deze jongens live aan het werk zien, want dat schijnt een hele belevenis. Hun shows worden omschreven als een “Rock’n Roll Medicine Show”, een ware aanval op je zintuigen, met een furieus dansende, boomlange Dan Wilson die je met zijn ruw, raspend stemgeluid hypnotisch meevoert tussen de Telecaster twangs van Alex Gavaghan en de gedreven percussie van Mark Percy.

Ondanks al het instrumentaal geweld van deze psychedelisch klinkende blues songs, staat de bevende, rauwe stem van frontman Dan Wilson toch centraal. Het album trapt af met de aanstekelijke bluesy Stones rocker “Dirty Shame”, geruggensteund door een opwellende blazerssectie, een splijtende drum en een twangende tele, die het geheel swingend houdt. De opvolger “Rag Time Army” doet er qua agressiviteit nog een schepje bovenop en refereert naar een door het lint gaande Nick Cave met Grinderman terwijl The Cubical in het uiterst aangrijpende en smekende “Are We Just Lovers” met bevende stem bewijst dat ze ook in de trage nummers ons hart kunnen verscheuren. “Walking Around Like Jezus” klinkt dan weer even opzwepend als een uitzinnig rockende gospelmis, terwijl het op piano voort slenterende “Falling Down” heel wat Tom Waits fans zal charmeren. Op akoestische gitaar gaat het bijna de ritmische Johnny Cash kant op in “Worry”, dat met zijn banjospel en koorzang zowel folk, country, gospel als blues fans zal bekoren. Met “Three Drop Jameson Mechanism” spuwen ze de meest ruwe psychedelische garagerock naar onze hoofden, aangespoord door groezige gitaren en een huilende mondharmonica om het album na 47 minuten en elf songs af te sluiten met een van New Orleans doordrenkt processie in “The Myth Of Willy McGrath”,met inbegrip van trombones, kwetterende trompetten en saloonpiano.

Het aanstekelijke “It Ain’t Human” van The Cubical is de ideale remedie om de eventuele winter blues te verdrijven. We willen wel één gouden tip geven: draai de volumeknop liefst helemaal rechts.

Yvo

Artiest info
Facebook  
 

Label: Cargo
Distr.: Sonic Rendezvous
Info: Klanderman Promotion