ANTHONY “SWAMP DOG” CLARK - RAW

Anthony Clark begon op vijfjarige leeftijd met het spelen van drums. Op twaalf jarige leeftijd echter begon hij al te luisteren naar Little Walter en Sonny Boy Williamson. Gebeten door de mondharmonica specialiseerde hij zichzelf in dit instrument en is inmiddels uitgegroeid tot een muzikant van wereldklasse. Nu is het uiteraard niet eenvoudig om op te tornen tegen kleppers als Charlie Musselwhite of James Cotton om er maar een paar te noemen. Een gekende naam in het circuit worden is dus niet zo simpel als je geen marketingmachine achter je hebt of een gereputeerd agentschap dat je optredens kan bezorgen en je zo de kans geeft jezelf bekend te maken voor het grote publiek. Laat ons hopen dat daar met zijn debuut cd “Raw” verandering moge in komen.

Zeven tracks telt de schijf en ze klokt af op iets meer dan vijfendertig minuten. De hoes oogt sober, nergens credits van auteurs van de nummers maar de schijf zelf valt enorm mee. “One More Mile To Go” zet alvast de toon, een doorleefde stem, heerlijke smoelschuiverij en een verdomd fijn rockende groove. De jazzy benadering op “Do Unto Others” is een dansbaar nummer geworden met prima vocale ondersteuning van gaste Nadine Rae. Rustig bluesy voortkabbelend met uitstekende gitaarlijnen van Ken Sparks en stuwende bas van Charles Adkins. De harmonicasolo die Anthony hier neerzet is al weer om duimen en vingers van af te likken.

De obligate slower van dienst heeft de wat tegenstrijdige titel “Jump” en is een instrumentale geworden die vooral de klasse van de bandleden stuk voor stuk laat bewonderen. Prachtig nummer maar wat hadden wij hier graag zang bij gehad. We krijgen ook Boogie te horen op “Moanin” , veel gekreun horen we niet of het moet zijn van de ouderen op de dansvloer op dit toch wel aanstekelijk, snelle, instrumentale nummer. In dezelfde sfeer situeert zich “Old Man” met opnieuw een hoofdrol voor Anthony’s indrukwekkende harmonicageblaas. We zijn minder te spreken over het achtergrond gezang maar dat is mierenneuken.

“Swamp Dog Shuffle” kon geen betere naam krijgen, het lijkt wel of de bandleden mekaar zitten op te jagen. Ze stuwen zichzelf naar een uitzonderlijke muzikale hoogte. Verdomd knap nummer maar alweer geen tekst of zang. Deze nummers verdienen een ondersteunende tekst ze zouden alleen maar aan waarde winnen. “Hoochie Coochie Man” sluit het album af en is een passend eerbetoon geworden aan Muddy Waters. Een uitstekend album dus, nergens toeters of bellen, in een sfeer zoals je het live zou willen meemaken. Authentiek en klasrijk. Anthony “Swamp Dog” en zijn “Blues Allstars” verdienen absoluut je aandacht!

Bluesyluc

Artiest info
Website  
 

CD Baby