JEFFREY FOUCAULT - HORSE LATITUDES

Singer-songwriter Jeffrey Foucault uit Wisconsin, nu wonend west Massachusetts, debuteerde in 2001 met een in eigen beheer uitgegeven album "Miles from the Lightning". Dat album leverde hem in de Verenigde Staten in no-time een hoop werk op want grootheden als Guy Clark, Greg Brown, Chris Smither, Gillian Welch en Rosanne Cash vroegen Jeffrey met hen te werken. Hij maakt Amerikaanse rootsrock met invloeden van folk, country en blues. Met zijn warme soulvolle stem en zijn indrukwekkende songschrijvercapaciteiten heeft Foucault sinds 2001 reeds vele albums opgenomen. In 2004 verscheen op het Signature Sounds-label het prachtige "Stripping Cane", zijn tweede plaat vol gruizige troubadourfolk. Op dat album kreeg Jeffrey onder andere hulp van zijn echtgenote Kris Delmhorst en singer-songwriter Peter Mulvey. Met deze muzikanten presenteerde hij het jaar voordien het bijzonder geslaagde en veel geprezen album "Redbird", dat in de diverse vakbladen hoog scoorde. "Ghost Repeater" verscheen in 2006, wederom geproduceerd door Bo Ramsey en na het overweldigende succes van deze plaat tourde Foucault veelvuldig en bezocht daarbij regelmatig onze Lage Landen. In de jaren daarna heeft hij zeker niet stil gezeten. In 2009 zag "Shoot the Moon – Right Between the Eyes" het licht met louter liedjes van John Prine. Nog niet zolang geleden was er het prachtige album met Mark Erelli "Seven Curses", een album op vol murderballads. Maar een solo album als echte opvolger bleef uit tot nu.

Jeffrey Foucault bracht nu zijn nieuwste album uit, liet ons wel vijf jaar wachten op dit solo album met zelf geschreven liedjes, maar we zijn er redelijk wild van. Deze nieuwe plaat lost de hoge verwachtingen ruimschoots in, want vanaf de eerste noten van "Horse Latitudes" is het thuiskomen na een lange hete, drukke en mooie reis gevoel aanwezig. Voor deze plaat wist hij een all star bezetting te strikken met Eric Heywood (Pretenders, Ray Lamontagne) op pedal steel, Billy Conway (Morphine, Cold Satellite) op drums, Jennifer Condos (Ray Lamontagne, Sam Philips) op bas en Van Dyke Parks op keyboards en accordeon. Zijn eega Kris Delmhorst verzorgt de backing vocals en cello. Maar centraal staan zijn elegante beknopte americana verhalen die worden gezongen met zijn mooie verweerde stemgeluid, dat per nummer anders kan klinken. De stem van Foucault lijkt alleen maar aan kracht te hebben gewonnen. Hij vertrouwt als het ware op zijn licht hese, kleurrijke stem. Zijn gitaarspel voelt als een weldaad voor de oren. Het album is als een perfecte soundtrack voor een ietwat zwoele vroege zomerochtend waarbij de vogels langzaam ontwaken, de zon langzaam stijgt en aan kracht wint.

Opgenomen in slechts drie dagen vertrouwt hij weer op eigen, vooral poëtische kracht. Het merendeel van de tien liedjes is ingetogen, rustig. Spaarzaamheid en ingetogenheid blijven de kernwaarden in Foucault's eigen stijl. Mooie liedjes noemen van dit album roept de verleiding op om elke track van het album de revue te laten passeren. Alle tien de liedjes verdienen de aandacht van de luisteraar. Bij een eerste draaibeurt is het in ieder geval "Starlight And Static" dat in het oor springt. Dit nummer doet me denken aan een Darrell Scott klassieker en zelfs aan dat soort liedjes waarmee Ryan Adams zijn carrière heeft mee opgebouwd. Maar ook "Goners Most" dat de achtergrond zang van zijn echtgenote herbergt en "Everybody's Famous" met fraaie bijdragen op toetsen van Van Dyke Parks zijn pareltjes. De beste score, poëtische gezien, gaat naar "Heart To Husk", een verhulling over het eind van een liefdesrelatie: Please tell me something, I want to know, where does love go? Op "Horse Latitudes" laat Foucault gewoon horen één van de voornaamste stemmen binnen de nieuwe americana stroming te zijn. De toen songs op deze plaat laten voldoende ruimte met zijn trefzekere, niet overdadige begeleiding van de zelfverzekerde stem van Foucault. Een potentiële genreklassieker.

 

Artiest info
Website  
 

Label: Signature Sounds / Continental
Distr: Munich Records