LUNA - SPIDERS & BUTTERFLIES

Het verhaal van deze band uit het Nederlandse Venray is uniek. De groep bestond uit de zes mannelijke leden van de band. Deze heren gingen op een avond samen een glas drinken in de plaatselijke kroeg. Plots hoorden ze de barmeid: Nelleke Rijs, meezingen met een Vaya Con Dios song. De heren staan perplex, sleuren haar bijna van achter de bar en zij wordt de frontvrouw van deze band. De heren van deze band hebben allen een verleden in de plaatselijke muziekscene. Zij het enkelen (gitaar) in de bluesrock coverband “Proud To Be Loud”, anderen in de jazz (de sax) en de percussie en drum in de latin en salsa.

De muziek ligt in het verlengde van Vaya Con Dios, maar zij nemen de draad op waar deze band die met het krijgen van het succes ooit verloor. Hier geen gitarist die wil opvallen, maar een symbiose die de troeven van de band uitspeelt in een echt teamverband. De nummers zijn semi akoestisch, de muzikanten overstijgen het gemiddelde competentieniveau, de stijl afwisselend, de arrangementen doordacht en het geluid eigen.

Ze openen met het lichtjes jazzy, aan Vaya Con Dios verwante “Oeral” met de kenmerkende sax die de solo opeist. Dat ze ook een goede zanger in hun midden hebben bewijst Roy Bestervelts in het duet “Shivers & Trembling Bones”. Dat ze een trage song apart kunnen maken bewijzen ze in “Neigbour” met halfweg een stevige gitaarsolo, een percussie intermezzo en een overgang naar een vocaal uitgelaten einde. In vele songs valt de zin voor detail op. In de intro van “Spider In A Toilet” vallen de belletjes en rinkeltjes op die de sfeer van de song, passend bij het thema (psychiatrische problemen), bepalen.

Bezwerend is het adjectief dat past bij “Signals”, dat een nachtelijke sfeer heeft zoals de beste Tom Waits songs. Net zoals het jazzy “Undercover Heart”, dat Latijnse percussie aan jazz en funk koppelt om dan te eindigen in Arabische sferen. Kortom een wereldreis in minder dan vijf minuten. “Again” kon een late night song zijn over een ontbijt, maar het is zeer apart met een sterke vocale prestatie van Nelleke Rijs, de bijpassende gitaarsolo en percussie in de outtro. Maar uiteindelijk kan hetzelfde geschreven worden over “Walked Through My Door”. Op “Running” hekelen ze de “gehaastheid” in de huidige maatschappij met de juiste percussie en hevige gitaar. En enkele seconden later heffen ze het trage “Pien’s Blues” aan waar de bluesachtergrond van de gitarist in de verf gezet wordt.

Lang geleden dat een plaat me zo “pakt” vanaf de eerste noot tot het einde. Deze band is een ontdekking die ik alle lezers ten zeerste kan aanraden. De plaat is bezwerend van begin tot einde en ik kijk reikhalzend uit naar een optreden van hen. Live in een knusse kroeg hang ik gegarandeerd aan hun lippen. Een must.

(Lisael)

Artiest info
Website