DAVE ALVIN - ELEVEN ELEVEN

Na het overlijden van vriend, kompaan en accordeonist Chris Gaffney, was het voor Dave Alvin tijd om zijn begeleidingsband The Guilty Men even op stal te zetten en te verruilen voor iets nieuws. En zo verscheen het gelijknamige debuutalbum van Dave Alvin & The Guilty Woman in 2009. Samen met ondermeer Cindy Cashdollar, Christy McWilson, Laurie Lewis, wijlen Amy Farris en ook Marcia Ball als special guest, zet hij een zeer gedegen en intieme sound neer. Jawel, Alvin laat zich op dit gelijknamige album begeleiden door een band die louter bestaat uit vrouwen. Op het nieuwe album "Eleven Eleven" zet Dave Alvin er een tandje bij met zijn spetterende mix van blues en roots rock. Ditmaal weer met hulp van broer Phil die voor het eerst samen met hem een duet zingt.

Iedereen weet dat Dave Alvin een van de meest prominente en productieve figuren in de wereld van americana is. Hij zingt, hij schrijft, hij produceert en hij kan een goed potje gitaarspelen. En zoals bijvoorbeeld iemand als Tom Waits een volledig genre op zich is, kan ook van Dave Alvin gezegd worden dat hij wars is van alle trends en rustig zijn eigen gangetje gaat. Dat lang niet alles even geslaagd is, lijkt haast vanzelfsprekend. Maar alles kan bij deze oud-Blaster, oud-Flesh Eater en oud-Knitter, zolang hij maar blues en country op zijn herkenbare manier kan interpreteren. Maar Dave Alvin is ook een echte expert aan het worden in het maken van tributealbums. Elf jaar geleden bracht hij het met Grammy bekroonde "Public Domain" (2000) uit, een plaat vol traditionele country en folk. "West of the West" uit 2006 was eerder een eerbetoon aan collega songschrijvers die net als hij hun wortels in Californië hebben. Voor dit album maakte hij een eigenwijze keuze uit al die songschrijvers, dus horen we werk van Los Lobos en Tom Waits, naast dat van minder bekende namen als Kate Wolf en Blackie Farrell en dit naast het baanbrekende soloalbum "Ashgrove" (2004) dat halfweg deze releases verscheen.

In de maand april 2008 overleed op 57-jarige leeftijd accordeonist - beste vriend - en bandlid Chris Gaffney en dit was meteen het einde van 'The Guilty Men'. Alvin besloot het over een andere boeg te gooien en trad in oktober 2008 op het Hardly Strictly Bluegrass Festival aan met een all-star meidengroep, genaamd 'The Guilty Women'. Een plaat volgde meteen en na het succes van deze zeer bejubelde plaat is hij met zijn vrouwelijke snarenpickers en vocalisten uitgebreid blijven touren. Tijdens deze tournees nam hij wel de tijd om nu en dan wat songs te schrijven, elf hiervan zijn nu te horen op Alvin’s elfde studioplaat, een plaat die er nu komt, zeven jaar na zijn vorige soloalbum "Ashgrove". Zoals het een man van zijn stand betaamt, laat Alvin zich wederom begeleiden door een aantal topmuzikanten. Ditmaal alleen maar mannen die allemaal hun sporen hebben verdiend in de rootsmuziek en uitstekend uit de voeten kunnen op de instrumenten die ze bespelen. Het gitaarwerk van Danny Ott en Greg Leisz op deze plaat zijn van zeer hoog niveau, de accenten van piano (Gene Taylor) en pedal steel (Greg Leisz) zijn doeltreffend, terwijl de solide ritmesectie, met o.a. Bob Glaub (Bas)en Danny Heffington (drums), doet wat een ritmesectie moet doen. Waar Dave Alvin met The Guilty Woman op zijn vorige plaat wat gas terugneemt klinkt Alvin op deze cd behoorlijk rockend die we best omschrijven als een intens broeierige mix van uitstekend gespeelde bluesmuziek en soulvolle rock-'n-roll.

Behalve door zijn gitaar en de kwaliteit van zijn basale songs wordt de plaat bij elkaar gehouden door Alvin's stem. Mooi diep, traag. Hij zingt/zegt waar het kan, haalt uit waar het moet. Daarbij schildert hij in de songs verhalen van avonturen on the road en over personages van vlees en bloed. Op de stuwende blues "What’s Up With Your Brother" vervult broer en medeoprichter van de legendarische Blasters Phil een vocale glansrol, dit stevig rockende nummer met guest Gene Taylor aan de piano doet meteen de gloriedagen van The Blasters herleven. Maar ook het lichtvoetige "Two Lucky Bums", een duet met de veel te vroeg overleden Chris Gaffney, bezorgen "Eleven Eleven" heel wat extra glans. Voor het derde duet op deze plaat mocht er wel éénmalig een vrouw in het spel komen. "Manzanita" is dan ook een heerlijk duet met Guilty Woman "Christy McWilson" geworden, daarentegen is het mooie "Black Rose Of Texas" eerder een pijnlijk verhaal over ex-Guilty Woman Amy Farris die in 2009 zelfmoord pleegde, voor ons wel één van de hoogtepunten. Uit de catalogus aan sferen koos hij voor het hele spectrum tussen melancholie en verbazing. Zo is "Johnny Ace is Dead" een mooi verhaal over jaren ’50 R&B zanger Johnny Ace die zichzelf middels een spelletje Russisch Roulette een kogel door de kop joeg. Verder een gevarieerd stel nummers, waarin Alvin wederom zijn creativiteit toont die hij al jaren in de americana scène brengt. Songs met teksten waarin Alvin zeker niet te beroerd is om her en der ferme standpunten over in te nemen. "Eleven Eleven" is niet minder dan een topplaat, zeker één van de mooiste rootsplaten van het moment.

Artiest info
Website  
 

Label: Yep Roc Records
Distr.: Munich Records

video