VICTOR WAINWRIGHT & THE WILDROOTS - LIT UP!

In hun nieuw album omarmen Victor Wainwright en zijn muziekmaten weer die nagenoeg perfecte mix van latente humor, levenslust, ongetemd speelplezier met wat vleugjes tristesse ertussen gesmokkeld - het sublieme ‘Our Last Goodbye’-. Na hun alom geprezen debuut, ‘Beale Street To The Bayou’, kon je al voorspellen dat een tweede niet lang op zich kon wachten, want musiceren zit blijkbaar in hun bloed, ongeacht of zij zich in Memphis of Baton Rouge ophouden of in de Bayou onderduiken. Drummer Brian Kelly werd intussen opgevolgd door Billy Dean, maar voor de rest bleef het bevlogen clubje ongewijzigd met Greg Gumpel op resonator gitaar en bassist/percussionist Stephen Dees in de glansrol van co-schrijver en producer. Patricia Ann Dees, tenorsaxofoniste, werd eveneens bij The Wildroots ingelijfd.

De songteksten - relatiebreuk, agrarische, urbane en filosofische thema’s - moet je op hun website opzoeken, maar het is toch vooral hun opwindende ‘power-house’ muziek die je meesleept met de toevoeging van een blazersectie en gastmuzikanten. Victor’s piano krijgt de sleutelrol, wat dit ‘Lit Up’ album zo bijzonder maakt. Naast de Memphis soul overweegt de New Orleans sound op grond van die rollende piano met hetzelfde effect als een portie stimuli. Vrolijkheid wordt met melancholie vermengd. Zo belooft het amicale groepje in het swingende ‘Little Ole’ Shack’ zondige vreugde, maar bij het verrukkelijke en betoverende ‘Weeds’, met Ray Guiser’s klarinet denk je aan een uitbeeldend oogsttafereel van Jean-François Millet.

In hun fusieblues, met piano, bas, beat en koperblazers hoor je invloeden van Hound Dog Taylor, Prof. Longhair, Albert Ammons, Pinetop Perkins en - waarom ook niet - Leon Redbone en Randy Newman, zoals op het laatste intieme ‘Let It Be The Same’. Qua favorietenplaats is het moeilijk kiezen tussen ‘Subliminal Criminal’ en het onweerstaanbare ‘Lit Up’. Of nog het berouwvolle ‘Pile Of Blues’, zo’n op kousenvoeten binnenslippende song, dat aan je mouwen trekt! Maar toch gaat de ereplaats naar ‘Dixie Highway’ en niet alleen omwille van de Resonator gitaar. Het is alsof Wainwright, zingend met zwartgeblakerde stem, even verwijlt in dat soort Delta retro/blueshistorie waarin de Mississippi onderstroom aan diepgang wint. In ‘Our Last Goodbye’ zingt hij dan weer met gesmoorde stem waarin de pijn nog nagloeit en de gitaar mee lijkt te schreien.

Boogie-woogie en soul wisselen elkaar af en de dynamiek is dezelfde als die ooit werd vastgelegd in de Sun Records, of in de Cosimo Recording en Sea Saint Studio’s. Maar dit ‘Lit Up!’ album geeft tezelfdertijd de sfeer weer eigen aan de betere barrelhouse etablissementen, waar Big Mamacita’s de zaak runnen, en die in de muziekgidsen doorgaans met vier sterren worden gemarkeerd.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: WildRoots Records
Promotie: Frank Roszak

video