BLAME SALLY - SPEEDING TICKET AND A VALENTINE

Blame Sally. Ja dat zal wel. Deze meiden- euh vrouwengroep bestaat uit 4 dames die luisteren naar de voornamen Monica, Pamela, Jeri en Renée. Het zal dus wel de fout van Sally zijn zeker. Blame Sally is een viertal uit San Fransisco dat samenkwam op het moment dat andere groepen splitten. De dames hadden allen een solo carrière of speelden in andere verbanden toen Monica Pasqual een groep wou samenstellen voor live optredens. Op die momenten vormden ze de all woman groep en bleven ze samenwerken. Onder deze noemer maakten ze al een hele hoop platen. Vooral de vorige “ Night Of 1000 Stars” kreeg heel wat weerklank.

Op deze nieuwe plaat zingen ze over de dingen des leven. Iets wat in hun geval te maken heeft met wat ze meemaken. En dat is heel wat. Zo had Renée Harcourt borstkanker en werd bij de vriend van Monica MS vastgesteld. Niet meteen zaken waar je vrolijk van wordt, maar meestal positief voor de kunst. De dames schrijven alle nummers zelf en meestal zingt de auteur zelf het nummer. Hun songs worden verpakt in een soort van lichtvoetige folk rock of pop die mij doet denken aan Aimée Mann haar muziek.

Ze zijn op hun best in die poppy songs die iets sneller en ritmischer zijn. De single “Living Without You” is zo’n nummer dat in de tekst de titel van de cd heeft en het lief en leed op eenzelfde dag verwoord. In dezelfde stijl is het, volgens mij, beste nummer van de plaat “ Wide Open Space” met een knap orgel, bezwerende percussie en die overgang naar een poeslief refrein. In tegenstelling tot Aimee kleuren zij hun songs in met akoestische instrumenten als dobro, slide, mandoline en accordeon.

Ook de opener “Bird In Hand” is een vlotte song met een huppelend ritme, een Dylanesque tekst en een aan Duane Eddy schatplichtige gitaarsolo. Ook lekker rockend is “Countdown” met een licht vervormde stem, stevige beat referent naar de beste Bangles songs. Dromerig is dan weer “ Throw Me A Bone” dat ingehouden en op de mooie zang lijkt op Aimee Mann met de Bangles als koor.

Zoals op de meeste van hun platen is er een half Spaans nummer (Monica Pasqual is geboren en leefde enkele jaren in Spanje). Hier is dat “Pajaros Sin Alas” dat een speelse percussie meekrijgt. Het meest rootsgetinte nummer is “Big Big Bed” met de slide solo, de mandoline de accordeon en de samenzang. In beide nummers komt hun knappe samenzang optimaal tot zijn recht.

Het minste zijn de ballades. In de afsluiter “Take Me There” werkt dit wel. Daar is de piano, accordeon en slide in perfecte harmonie met de zang. Maar in “Mona Lisa Smiles” werkt het niet en krijgen we een wat melige Tori Amos ballade voorgeschoteld.

Kijk, Lucinda Williams brak pas door na haar 40 ste verjaardag, deze dames zijn onlangs genomineerd voor de Alternate Root’s Reader Choice Award. Je zal dus niet alleen zijn om dan deze groep te hun muziek te genieten. Ik geef ze alvast een 8/10.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

Label: Ninth Street Opus

video