CORNELL DUPREE - I'M ALRIGHT

Als we aan groovy jazzgitaristen van de late sixties en seventies denken, voornamelijk diegene die regelmatig een lekker fout uitstapje richting easy listening maken, denken we voornamelijk aan Gabor Szabo, Ivan "Boogaloo Joe" Jones, Melvin Sparks, Jimmy Ponder, Phil Upchurch, David T. Walker, O' Donel Levy, Dennis Coffey en Cornell Dupree. Veel van hun platen worden niet eens meer uitgebracht of zijn heel moeilijk te vinden, terwijl ik hun spel echt geweldig vind.

Het Texaanse label Dialtone grossiert in oude blues- en jazzopnamen, dat het voor zeer aantrekkelijke prijzen op de markt brengt. Wel moet je dan een wat goedkoop aandoende verpakking en matige documentatie op de koop toe nemen. De kwaliteit van de muziek vergoedt echter veel. Zo ook hier, bij het nieuwe album "I'm Alright" van de R&B-gitarist Cornell Dupree. Hij zou dit jaar een longtransplantatie krijgen, maar haalde die operatie niet. Dupree stierf begin dit jaar (8 mei 2011) in zijn woonplaats Fort Worth, in Texas op de leeftijd van 69 jaar.

Voor de meeste muziekliefhebbers misschien geen grote naam, maar gezien zijn staat van dienst toch zeker geen kleine jongen. Cornell Dupree heeft inderdaad een bijzonder rijk muzikaal leven achter zich. Hij begon zijn loopbaan bij de band van King Curtis. Later maakte hij deel uit van de vaste band van Atlantic Records. Hij is te horen op platen van de vocalisten Aretha Franklin (zijn gitaar klinkt onder meer op het openingsnummer van Franklin’s "Respect" en hij speelde op haar klassieker "Live at Fillmore West" album), Sam Cooke, Fats Domino, Wilson Picket, Paul Simon, Bonnie Raitt en Sam and Dave. Dupree speelde ook op albums van onder anderen trompettist Miles Davis, organist Jimmy Smith, drummer Elvin Jones, fluitist Herbie Mann en tevens ook op Joe Cocker's zijn "Stingray" en "Luxury You Can Afford" cd’s, twee van de beste cd’s van Cocker. Al met al zou hij op zo’n 2.500 platen te horen zijn. Als soul en jazzgitarist maakte hij ook een aantal soloplaten en richtte half de jaren 70 de jazz-funk band Stuff op, en dit samen met gitarist Eric Gale, Steve Gadd en Chris Parker aan de drums, Richard Tee (keyboards) en Gordon Edwards (bas). Hij kreeg toen ook de mooie bijnaam Uncle Funky. Stil gezeten heeft hij nooit en zijn wapenfeiten liegen er niet om.

"I'm Alright" is dan ook zijn laatste werkstuk geworden, waarbij Cornell Dupree de samenwerking met bekende muzikanten verkiest. "I'm Alright" is een lekker relaxte plaat geworden met een hoofdrol voor Dupree's gitaarspel, het Hammond orgel van Mike Flanigin en het geoliede geluid van de rest van de band. Met name het drumwerk van B.E. Smith is van een geweldig niveau en het past ook nog eens prachtig bij het stuwende saxwerk van Kaz Kazanoff. Dit hoor je het best in de elf instrumentale tracks op het album, waaronder fraaie cover's van "Rainy Night In Georgia" (T.J. White) en "Help Me Make It Through The Night" van Kris Kristofferson. In deze tracks zet het fabuleuze drumwerk de lijnen uit en kleurt Cornell Dupree de lijnen in. In de andere tracks is meer instrumentaal vuurwerk te horen door het orgel- en saxwerk van de juist vernoemde heren, voeg daarbij op sommige tracks Nick Connelly aan de piano en we hebben een plaat die lekker in het gehoor ligt en zelfs voor voldoende afwisseling zorgt.

"I'm Alright" ligt zo lekker in het gehoor en kabbelt zo aangenaam voort dat je in eerste instantie niet door hebt hoe knap er wordt gemusiceerd. Wanneer je dit eenmaal door hebt hoor je alle knappe details en kun je deze plaat pas op de juiste waarde schatten. "I'm Alright" is perfect voor een feestje, maar het is ook de perfecte plaat om hard in de auto te beluisteren of met de koptelefoon tot op de laatste noot uit te pluizen. Fantastische plaat.

Artiest info
video