MACK JOHANSSON – NEW SWEDEN

Soms ga je toch twijfelen aan het muzikaal gehoor van sommige mensen. Reeds bij het heerlijke Hyacinth House stond Zwedens grootse alt country talent Mack Johansson met de voorhamer op onze voordeur te beuken, maar ondanks twee schitterende albums en lovende kritieken alom bleef de grote doorbraak helaas uit. Je zou voor minder moedeloos worden. Het was nochtans al een poosje geleden dat we nog zo’n origineel geluid door onze luidsprekers hadden horen klinken en onder het moto de aanhouder wint, komt Mack vandaag aankloppen met “New Sweden”, een wederom schitterende creatie onder zijn eigen Mack Johansson naam, een album dat niet gespeend is van enige historiek. Zweden zijn altijd pioniers geweest en zoals Mack hierin muzikale paden bewandelt, zetten zijn voorouders in de zeventiende eeuw voet aan de grond in het huidige Amerika om er daar de kolonie New Sweden te stichten, een gebied dat delen van de huidige staten New Jersey, Pennsylvania en Delaware omvatte. Amerika is dus gewaarschuwd: een jonge Zweed gaat aan zijn muzikale veroveringstocht beginnen.

Eén stijl plakken op de het werk van Mack Johansson is onbegonnen werk, maar zo horen we het graag. Ook op dit elf nummers en één ghost track tellende album doet hij geen enkele toegift en verrast hij ons met een totaal eigen sound, die zowel folk, blues, rock, americana als experimentele, elektronische geluiden omvat. Doe daar nog het verstillende, klagende stemgeluid van Mack bovenop en je hebt een uniek klinkende formule. Zijn talentrijke broer Frederic is zijn onafscheidelijke vriend van bij Hyacinth House, en ook op deze plaat schreven zij verschillende nummers samen.

Mack Johansson schuwt het experiment niet en ook op “New Sweden” gaat hij geen enkele uitdaging uit de weg om zowel vocaal als met percussie of gitaar het geheel een eigen stempel te geven. Ik heb er slechts één woord voor: meesterlijk. Deze jongen heeft zijn eigen blues als handelsmerk en er zijn weinig jonge artiesten in dit genre die dit kunnen zeggen. Zoals de Black Keys de blues verbouwden tot een eigen sound, zo origineel werkt ook Mack met de traditionele genres als folk, blues en rock. Het zelfs moeilijk om een favoriet nummer uit te pikken, want “New Sweden” klinkt totaal bezield en doorleefd van A tot Z. Mack zal als een predikant voor zijn eigen sound de wereld moeten veroveren, maar zijn bijbel zal moeiteloos een massa bekeerlingen bekoren, want hij gaat tekeer als een bezeten gospelpriester. Het is de begeesterde opener met de niets verhullende naam, “Foot Stompin’ Blues”, die je dadelijk naar de keel grijpt met zijn aanstekelijk basloopje, handklappercussie, gedreven gitaren, mondharmonica en een emotionele Mack Johansson die cryptische, maar veelzeggende boodschappen de wereld instuurt: “Startin’ At A New Blank Page” en “Can’t Hadle This Decieve Full Night”. De blues heeft Mack duidelijk in zijn greep, want in het voet stampende elektrotempo van “Perpeetum Mobile” hoor je een mix van een experimentele Ash Grunwald gemixt met een felle gospelbeleving. In “Black Blood Of Oslo”, dompelen we ons weer onder in een korte, repetitieve tekst die begint in een The Doors broeierig clubsfeertje, maar gaandeweg naar een uitzinnige climax toewerkt van een bezielde voodoopreek en een aanstekelijke bluesrif op elektrische gitaar. Echt hartverscheurend kerft de emotionele liefdeswals, “Jessica”, met knappe cello en strijkers, een druppelende piano en de door merg en been gaande stem Mack, je ziel in stukken, terwijl de melodieuze alt countryrocker “Rusty Eyes” zich opwerpt als een gedegen radiohit, waarvoor David Gray zou smeken dat hij dit geschreven had. Als meest excentriek song qua arrangement en compositie, profileert zich “Coyote Indian Blues”, dat zich opwerpt als een vurige, op hypnotiserende elektronische percussie en keyboard drijvende Indianendans. Het soulvol in blazers en saxofoon gehuld “Perplexed Sunday” baadt dan weer in een waar Dan Auerbach sfeertje. Helemaal aanstekelijk met een gekke overslaande stem en mooie gitaarflageoletten overmeestert je “Time Of My Mind”, terwijl de plaat als het ware uitdooft op de tonen van het als een bluesy dodenmars voortstrompelend “Ulrike”, dat je bedwelmt met roestige slidegitaar om dan in alle hevigheid orgastisch los te barsten in emotionele zang en gitaren. En dan opgelet, een paar minuten geduld, want de plaat verbergt nog een pareltje van een ghosttrack, “Northern Highway”, een knappe, klagende ballade geschreven door David Childers, geheimzinnig doorkruist door knappe elektrische gitaaraccenten en weer vol passie en vuur eindigend.

Voor mij gaat “New Sweden” van Mack Johansson hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje. Nog meer goed nieuws. Een vriend van mij vertelde me dat er op de cd Baby pagina van Hyacinth House drie nieuwe nummers gepost waren. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Blowfish

Artiest info
Website  
 

Label: Cardiac Records