CALEB STINE - I WASN’T BUILT FOT A LIFE LIKE THIS

Caleb Stine. Indien de naam geen belletje doet rinkelen is dat zeker niet erg. Caleb is een goed bewaard geheim uit Baltimore, USA. Een stad die niet zo direct veel grote namen voortbracht.

Caleb was leider van de groep The Brakemen. Met deze groep bracht hij 2 platen uit in 2006 en 2008. In datzelfde 2008 bracht hij dan een verrassende duoplaat uit met rapper Saleem. Vanaf dan ging hij solo verder met zijn debuut “Eyes So Strong And Clean”. Eind 2010 verscheen dan deze opvolger met wederom een lange cd titel. Maar heb geen vrees: Caleb lijdt niet aan het gevreesde song schrijvers syndroom: “ ik heb veel woorden nodig om iets gezegd te krijgen”.

Hij brengt veelal melancholische nummers, sober ingekleurd, tegen een achtergrond van country, blues en folk geluiden maar bovenal met zelden een refrein. Deuntjes zouden we het niet noemen want een echt vrolijke Frans kan je hem niet noemen. Namen die in mijn hersenpan opduiken bij het beluisteren van deze muziek zijn : Townes Van Zandt en Richard Buckner. Caleb is gezegend met een lichtjes hese stem (Ray Lamontagne is nog enkele jaren verwijderd) en zijn gitaarspel is dynamisch.

Door de aparte songstructuur (zonder refrein) is deze plaat beluisteren een opgave die moeite kost van de luisteraar. Kortom: dit is muziek waar je moet naar “luisteren” en die niet als achtergrond kan dienen. Deze recensie richt zich dan ook enkel naar degenen die deze muziek willen ondergaan.

Voor deze is er een echte schatkamer te ontdekken. In sommige nummers hoor je fragmenten van gekende songs. Zo kan je in het titelnummer, met daarin een vleugje lichtvoetigheid, zoeken naar de song die je er in herkent. Andere schatten zijn: het meer dan 5 minuten durende “The Last Curtain Call” is zo’n song die je meeneemt , op zijn Dylans, en pas op het einde loslaat. Het sterkste nummer van de plaat is ook het langste. “ When She Comes” is een epos dat Caleb met zijn sober gitaarspel en heldere stem die af en toe een stuk hoger gaat zingen de luisteraar meeneemt op zijn trip.

Ook de moeite: het folky deuntje “ Woman Of The Mango” met knappe gitaarintro . De beschrijving van “het hotel zonder klinken op de deur” met de titel “Doing Time In Baltimore” heeft voor zijn doen een lichtvoetige gitaar. Ook goed en zelf zeer radiowaardig is “Ain’t Nobody” met de zang die een knap accent legt in de song.

Opener “My Service Isn’t Needed Anymore” had zo van de hand van TVZ kunnen zijn. Het duel om de beste songtitel van de plaat gaat tussen “No Harm In Being Crazy” en “God Once Raised A Son”. (met een smachtende dobro)

Al bijeen is dit een artiest om zeker te volgen in zijn verdere ontwikkeling. Hij heeft iets te zeggen, verpakt dit al in fraaie songs en hij doet dit zonder toegevingen aan de commerce. Dat alleen verdient al ons respect.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

CD Baby