NO ONE GOT HURT – BLOODSHOT RECORDS 15th ANNIVERSARY @ THE HIDEOUT, CHICAGO

Twaalf September 2009 is een datum die in Chicago nog lang zal blijven nazinderen. Op die dag organiseerde het befaamde Bloodshot Records een groot feest in zijn thuishaven ter ere van zijn vijftienjarig bestaan, in hun plaatselijke clubhuis The Hideout. “No One Got Hurt” en dat verwondert ons niet, want weinige platenlabels slagen erin om als het ware familiale banden te smeden tussen muzikanten onderling, ongeacht het genre dat ze bespelen. Of het nu country, rock, punk of een mengeling hiervan is, de Bloodshot familie lijken wel bloedbroeders op deze plaat.

Dat de verbondenheid zo groot is, is niet eens zo verwonderlijk als je de historiek van Bloodshot Records uitpluist. Het label heeft zich altijd, met een fijne neus voor kwaliteit, haaks op het commercieel primerende, open opgesteld ten gunste van de alternatiever klinkende artiesten die er niet voor terugdeinsden country, punk, blues, rock of bluegrass met elkaar te laten versmelten tot één smakelijk gerecht. Dank zij deze gedurfde, zelfs rebelse aanpak kregen bands zoals onder andere Whiskeytown, Ryan Adams, Old 97’s, The Waco Brothers, Alejandro Escovedo of Scott H. Birham een kans om door te breken en mag Bloodshot gerust de eer opstrijken van de alternatieve country op de landkaart te hebben gezet.

“No One Got Hurt” is een limited edition album geworden zoals je het van Bloodshot mag verwachten, met een directe, ruwe livesound die je een gevoel geeft alsof je zelf deel uitmaakt van deze party. Het zijn de Sanctified Gumblers die de spits mogen afbijten met het roestige, in New Orleans old time stijl klinkend “EZ Ridin’ Gumblers”, waarna de breekbaar stem van Sally Timms, in duet met Waco Brother Jon Langford, ons overvalt met warme accordeonklanken in de knappe, in Mexicaanse sferen gedrenkte americana ballade “Sad Milkman”. Hierna is het de beurt aan Jon Langford om ons walsend op sleeptouw te nemen met een ware Pogues attitude over de eenzame Ierse zeeën in “Pill Sailor”. Bobby Bare JR laat ons dan weer recht veren met een stomende versie van “Monk At The Disco”, dat je met rockende gitaren, bezwerende orgeltonen en sax, het vuur aan de schenen legt in deze pure garagerocker. Het gaat er nog heviger aan toe wanneer The Scotland Yard Gospel Choir het podium verbouwt tot een ware punktent, met een alles vernietigende meebruller “Turn Down The Opera House”, opgeluisterd met de ruwste en diepst kervende gitaarsolo ooit . Ook Scott H. Biram draagt een uniek steentje bij in de meeslepende ballade “Still Drunk, Still Crazy, Still Blue” en de vooruit scheurende, totaal verweerd klinkende bluesrocker “Truck Driver”. Knap komen ook de Deadstring Brothers voor de dag met soulvolle Mick Jagger country in “If You Want Me To”, terwijl we echt dronken walsend rondtollen op de slepende violen en gepast opwellende percussie en gitaren in “I Was Drunk” van Alejandro Escovedo. Het album mag afsluiten met spetterend vuurwerk in een Waco Brothers triplet dat ontegensprekelijk de beste rebelse kanten van de altcountry bundelt.

Wij klinken alvast mee en toasten op Bloodshot Records, dat met “No One Got Hurt”” een uniek muzikaal moment in hun geschiedenis vastlegde op plaat en iedereen de gelegenheid geeft om mee te feesten op de aanstekelijke tonen van dit album. “No One Got Hurt”, gelukkig maar, onze hartstreek niet te na gesproken.

Blowfish

Artiest info
   
 

Label: Bloodshot Records
Distr.: Bertus