MATHIEU PESQUÉ & ROLL PIGNAULT - BLUES BOUND’

Mathieu Pesqué moet nog dertig worden. Toch is zijn zang en zijn de songs die hij schreef al voldragen. Geboren op 30 mei 1981 in Pau, Franse Pyreneeën, duurde het niet lang of hij wist dat ook hij de weg op wilde gaan van de authenticiteit naar het voorbeeld van Bukka White en Skip James. Dus stond hij als aankomende bluesman al vlug op hetzelfde podium als Nico Wayne Toussaint. De echte doorbraak kwam met de festivals ‘Tremplin Blues-Sur-Seine’ in 2007 en ‘Cognac Blues Passions’ in 2008, waar hij opviel met zijn geëmotioneerde songs.

Maar ook de folk sprak hem aan met o.m. invloeden van Greg Brown en Doc Watson en mogelijk ook deze van Kelly Joe Phelps en John Gorka. In augustus 2009 bracht hij zo in eigen beheer het album ‘A SECRET GARDEN’ uit, waar hij wordt omringd door een uitgelezen groepje muzikanten. Op het sublieme ‘The Way I Am’ vergezelt de prachtige viool van Mô hem op zijn mijmerende dooltocht door de tuin van zijn verbeelding. Op twee songs valt Laëtitia Bès in met etherische zang, zoals op het nostalgische ‘Give Me Comfort’. Ook de overige bandleden - contrabassist Antoine Ferrut, drummer Fred Dumas, Lionel Duhaupas met pedal-steel gitaar en Philippe Rougeau met basgitaar - dragen fundamenteel bij tot dit sfeeralbum waar de geheime hoekjes van de tuin uitzicht geven op verre zonne- en schaduwplekjes.

Op ‘BLUES BOUND’ krijgt Mathieu het gezelschap van toermaat en harmonicaspeler Roll Pignault, tevens vertrouwd met Keltische rock en hiphop. Met hem maakt Mathieu een kleine overstap naar een meer bluesy rootsalbum, waarop de lapsteel gitaar naast de bluesharp de tijd evoceren waarin juke joints een magische aantrekkingskracht uitoefenden op allen die nood hadden aan wat amicale warmte, troost of verstrooiing. Ook Pesqué en Pignault creëren zo een ontmoetingsplek waar beiden zij aan zij gitaar en harmonica samenvoegen om elke blueszoeker een veilige schuilplaats te bieden en waar de geesten van Brownie McGhee, Sonny Terry en Robert Johnson mee aan de tafeltjes zitten.

Pesqué en Pignault zijn echter springlevend en voegen hun eigen songs bij de drie Johnson’ covers, met vooral ‘I Can’t Be Satisfied’ in een pakkende uitvoering. De harmonica schreit en klaagt. Pignault blaast introspectief of met passie. De instrumentale nummers componeerde hij zelf. Op het instrumentale ‘Landscape’ voegen ritmische percussies en Fred Dumas met cajon wat exotisch aroma toe, zodat dit nummer uitgroeit tot een nomadische soundtrack. Mathieu beheerst zowel fingerpickende gitaarvaardigheden als de slide techniek op lapsteel. Zijn Weissenborn gitaar en zijn licht hese stem doen wonderen. Aan elke song voegt hij emotie toe met een inleving alsof hij de ziel kan lezen van bedroefden en hunkerenden. Zowel de traditionel ‘Stagg O Lee’, ‘Born Under A Bad Sign’ en Bill Whiters’ Lean On Me’ hebben die ondertoon van droefenis.

Zo zie je dat zuiderse Delta feeling ook jonge Fransmannen kan aantasten, die daar niet rouwig om zijn. Integendeel zij absorberen het ganse gamma van gevoelsstemmingen, opgepikt van zuid -‘Dry As A Bean’- tot het wenkende noorden -‘City Lights’-, alsof ook zij aan de tocht opwaarts participeerden.


Marcie

“On their latest record ‘Blues Bound’, the Frenchmen Mathieu Pesqué on lap steel guitar and Roll Pignault on bluesharp got affected by the Delta blues spirit. They absorb the total range of feelings and moods that this style can cause to evolve with people and translate it into their unique sound on the album.”
– www.rootstime.be (Marcie)

 

Artiest info
Website  
 

video

Info: Hemifran