RORY ELLIS – PERFECTLY DAMAGED

Met het folkalbum “Perfectly Damaged” is de Australische singer-songwriter Rory Ellis al aan zijn zesde officiële release toe. Zelf verklaart hij dat hij in de elf nummers op deze plaat autobiografisch terugblikt op zijn leven, zijn leefwereld en op de buurten waarin hij opgroeide.

Hij lijkt ons een stoere bonk te zijn, maar als je zijn songteksten wat nader analyseert merk je al gauw dat hij een klein hartje heeft, dat overigens op de juiste plaats zit te tikken. Zijn ruwe en rauwe schuurpapieren stem vertelt de verhalen zonder al teveel instrumentale franjes in de begeleidende muziek.

Rory Ellis bespeelt zelf alle gitaren op deze tracks, terwijl zijn langjarige vriend Tim Hackett bijdragen aflevert op lapsteel en mandoline, Grant Cummerford en Barry Stockley op de basgitaar tokkelen en Tim Burnham de drums beroert.

Toch is dit qua instrumentatie een zeer minimalistische plaat en ligt de nadruk uitdrukkelijk op de songteksten. Zo droomt hij in “Waiting for Armaguard” dat hij betrokken is in een gewapende overval. In “Jesus Lane” vertelt hij dan weer hoe hij als jonge katholieke misdienaar in een straatje in het Engelse Cambridge toevallig (of niet) op een straatnaambord stootte waarop “Jesus Lane” te lezen stond.

Er is ook ruimte voor een humoristische kwinkslag als hij zingt over ‘I never fell in love until I saw your body, you were blue and I was there’ en iedereen denkt dat hij zijn liefde voor een knappe vrouw aan het bezingen is, maar het wat verderop over een blauwe “65 Pontiac”-auto blijkt te gaan. In het kritische “PC Love” hekelt hij het online zoeken naar liefde via de vele computer-datingprogramma’s.

Ook sociaal engagement zit er vervat in het nummer “Skeleton Hill” waarin hij zijn woede uit over de nietsontziende bouwdrift van een grote onderneming ten koste van de lokale mensen en de natuur. Dat doet hij nadien nog eens lichtjes over in de song “The Gift” waarin hij met de nodige cynische humor de grootste cocaïnezwendel en witwasoperatie aankaart die ooit in Engeland plaatsvond.

In het emotioneel zwaar beladen slotnummer “Flesh And Bone” gaat Rory Ellis op zoek naar een plausibele verklaring waarom zijn tweelingzonen Bryan en Patrick autistisch zijn en hun denkpatronen behoorlijk afwijken van wat de meeste mensen als de norm zien.

Daarmee zijn wij terug aanbeland bij de staving van bovenstaande bewering over de ruwe bonk met het kleine hartje die er in Rory Ellis schuilgaat. Zijn recente album “Perfectly Damaged” kan kort samengevat worden als een zeer aangenaam beluisterbare plaat met songs die een betekenisvolle inhoud hebben en vooral indruk maken door het allermooiste instrument op deze cd: zijn rauwe stem.

(valsam)

Artiest info
Website  
 

Info: Geraint Jones

video