HOOK HERRERA - NO MATTER WHAT I DO

In België is multi-instrumentalist Hook Herrera al zowat een legende, want in het verleden lokte de harmonicavirtuoos uit San José, Californië telkens volle zalen. Behalve een goede zanger is hij ook een gedreven bluesman, voor wie de blues helend werkt zowel in goede als kwade tijden. Even verdween hij uit de picture maar dat had vooral te maken met zijn strijd tegen ziekte en zijn verhuis naar New York. Nu is hij terug met een zesde album, waarvoor hij songs schreef en bijeenbracht die een speciale betekenis voor hem hebben. Ook de productie hield hij in eigen handen met Jeff Scott Fleer als medeproducer. Tevens wist hij de beste muzikanten aan te trekken zoals o.m. de stergitaristen Kirk Fletcher en Junior Watson en bassist John Bazz, bekend van The Blasters.

Dit nieuw album biedt variatie in bluesstijlen wat te maken heeft met zijn jeugd en verleden. Zijn moeder en tante brachten hem in contact met Mexicaanse volksmuziek en dans. Zijn broer Dennis nam hem mee naar concerten van Jimi Hendrix en Charlie Musselwhite. Maar ook zijn lang verblijf in Spanje leerde hem de blues van de Spanjaarden kennen, hun unieke gitano flamenco. Hij sluit zijn album dan ook af met het Spaanse ‘La Guanabana’ waarop Sergio Guitierrez zingt en Hook als een broederziel met harmonica begeleidt. Zelf schreef hij het bezielde ‘Flamenco Soul’ met een erg geïnspireerde Matt Abts op drum. In Spanje vond Hook blijkbaar een tweede thuishaven. Datzelfde vitalisme incluis overlevingsdrift van het zuiden zit trouwens in Hook’s eigen bluessongs.

In andere songs hoor je dan weer de invloeden van Sonny Boy Williamson II zoals in de titeltrack of wat countryelementen in de slowblues ‘If You Ever Need Me’, waarop hij huilt als een solitaire wolf. Met zijn gekartelde licht schorre stem zingt hij het belijdende ‘Learning’, lang geleden geschreven toen hij stopte met drugs en drank. Ook het nostalgische ‘Sweet Memorie’ herinnert aan het verleden en wanneer Herrera bij het instrumentale ‘Blue ndn’ de slidegitaar oppakt komt dit over als een verpozing, als een siësta onder een gesluierde zon. Maar zijn rauwe blues en harmonicaspel, intens, fel of inlevend, hechten zich aan om het even welke song, zelfs aan flamenco.

Hook Herrera schildert met stem en bluesharp als het ware gemoedsferen. In het klagende ‘Just How I Feel’ met weemoedig harmonicaspel gaat kwetsbaarheid schuil en bij het ritmische ‘Son Of God’, word je meegetrokken in het straatgewoel, geëvoceerd als een dans waar levens elkaar gevaarlijk kruisen of tegen elkaar opbotsen. Maar bij alle songs voel je aan hoe Hook Herrera er zijn hele hart in legde en hoeveel dit album voor hem betekende. Niet alleen omwille van de vriend/muzikanten die eraan meewerkten, maar ook omdat hij dit album als een nieuw begin ervaart nu zijn ziekte hem er niet onder kreeg. Zijn vorig album ‘Puro Mestizo’ vond ik al een meesterwerk, maar dit bevlogen album evenaart in alle opzichten.

Marcie

Artiest info