BURTON GAAR - FRIED GRITS & GREENS

Het zou niet nodig moeten zijn, maar we vertellen je toch even wie Burton Gaar is, wat ons betreft, een van de talrijke onderschatte gitaristen die de blueswereld rijk is. Hij begon op 16 jarige leeftijd als bassist achter Slim Harpo, een wapenfeit dat voor een jonge snotneus als dadelijk kon tellen. Om een lang verhaal kort te maken, volgden daarna jobs aan de zijde van Rockin Sydney, je weet wel van "My Toot Toot" en soulzanger Percy Sledge. Ondertussen had Burton ook een paar eigen bands, tot in 1995 zijn eerste solo project "Still Singing The Blues" het licht zag, wat later gevolgd door "100 Pounds of Trouble" op het befaamde Crosscut label.

Het was die cd die de bal wat aan het rollen bracht voor Burton: Charlie Musselwhite coverde een van de songs "No" voor zijn cd "Continental Drifter", die genomineerd werd voor een Grammy. Het was echter de derde cd "Mighty Long Road" die hem echt in de belangstelling bracht, met muzikanten als Jack Pearson en Johnny Neel, U waarschijnlijk wel bekend van The Allman Brothers. Sindsdien volgde nog "Home Of The Blues" die ook zeer goed ontvangen werd en nu is er dus de nieuwe "Fried Grits & Greens".

Zoals uit die titel al enigzins op te maken is, komt Burton Gaar uit Louisiana, cd-titels met namen van plaatselijke gerechten zijn daar, hebben we al gemerkt, schering en inslag. Burton, die nog steeds in Louisiana woont, maakt muziek die ook smaakt zoals het plaatselijke eten, pittig gekruid en dampend als een gumbo of jambalaya en met evenveel verschillende ingrediƫnten.

Inderdaad, elk nummer heeft weer een heel andere kijk op de blues, of het nu een shuffle is met Texaanse invloeden Ć  la Stevie Ray, zoals in "Love Doctor and Nurse" of meer het echte Memphis sfeertje dat "Last Train To Memphis" uitstraalt, met een laidback gitaartje om van te smullen. Een heerlijk nummer trouwens, dit laatste. Hij vertelt hier in dit nummer hoe hij even New Orleans ontvlucht naar Memphis wanneer de opvolger van orkaan Katrina zich aanmeldt.

Burton's stem is warm en vol soul en van zijn gitaargeluid kan je net hetzelfde zeggen, plus het feit dat het nergens te opdringerig klinkt, en discreet in het totaalgeluid opgaat. Wat niet wegneemt dat hij soms voor echt sprankelende momenten weet te zorgen.

Deze cd puur als blues-cd beschouwen doet ze onrecht, want naast blues bevat ze evenzeer een flinke portie roots en soul. Neem nu bijvoorbeeld "Ain't She A Mess" een funky track die ons doet denken aan de muziek van bijvoorbeeld the Cate Brothers. "All She Wrote", een langzame, gevoelsvolle song die meer de Americana of alt.country richting inslaat, al is er natuurlijk steeds die bluesy ondertoon. Zo kunnen we nog wel even voorbeelden blijven aanhalen, want elke track laat een ander aspect horen van Burton Gaar's bluesy rootsgeluid, een geluid dat zoals gezegd zeer divers is."Trouble", "Sugarfied", en vooral "Turn Around" ..allemaal zijn het knappe voorbeelden van het feit dat een bluesrelease niet steeds die zelfde stereotiepe thema's en ritmes hoeft te gebruiken. Anders kan ook, en dat bewijst Burton Gaar met succes!

(RON)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Sound Ventures Records