DEPOT – DIAMOND JOE

Ik snap nooit zo goed waarom een band een EP uit brengt. Als je dan toch een studio hebt gehuurd, ga dan door en maak een volledige cd die je gewoon lekker kan verkopen. Maar goed, voor het verkrijgen van optredens volstaat een EP natuurlijk wel. Je krijgt als zaaleigenaar in ieder geval een goede indruk of de band voldoet aan het niveau en de stijl die je op jouw podium wilt laten horen.

Het moge duidelijk zijn dat deze recensie gaat over zo’n EP (22 minuten) en wel van het uit Manchester/Engeland afkomstige trio ‘Depot’, welk hier wordt aangevuld door de uit Senegal afkomstige percursionist Koulaty Kabo. Mat Walklate, mondharmonica/ fluit/ gitaar/ zang en Ierse doedelzak, is de leidende figuur achter ‘Depot. Hij is een druk baasje, want hij speelt ook nog in ‘The Mootchers’ en de ‘House Devils’. De overige twee leden zijn Faul Bradley/ gitaar en Anthony Haller/ bas en deze twee beschikken ook nog over de benodigde vocale kwaliteiten.

De mannen van 'Depot' brengen op deze EP, mede door het meespelen van de Senegalees Koulaty Kabo, de blues terug naar hun roots namelijk Afrika. Zo opent de EP met het nummer ‘So Long’ waarin een duidelijk Afrikaans ritme, op trommels gespeeld, de sfeer bepaalt. De zang is afwisselend in het Senegalees en in het Engels. De slide gitaar parij vormt het blues ingrediënt in dit nummer. Orgineel is dit nummer zeker te noemen. ‘No Lovin’ Now’ is lekker opzwepend gespeeld. De contrabas van Haller swingt als een trein en van Afrikaanse invoeden is in dit nummer geen sprake. Gewoon een lekker klinkend uptempo bluesnummer met prima zang en mondharmonica werk van Matt Walklate. ‘In My Site’ heeft weer duidelijk Afrikaanse invloeden, maar ook hier weer gemengd met de blues. Opvallend is het geluid van de alt blokfluit, een instrument wat prima past in dit nummer. De klank van de doedelzak in het uit 1937 stammende nummer ‘Diamond Joe’ is helaas niet aan mij besteed, maar hier denken velen vast anders over. Nee, dan ‘Candy Man’, een nummer van “Mississippi” John Hurt dat is meer iets voor mij. Een uiterst opzwepende versie brengen de mannen hier ten gehore. Ook ‘Trouble No More’ van ‘good old’ Muddy Waters krijgt een prima behandeling. Snerpende mondharmonicaklanken met prima slide werk op een dobro gitaar. In het laatste nummer ‘Cold In Hand’ komen de typische Afrikaanse klanken weer terug; samen met de mondharmonica klinkt het ook in dit nummer weer heel origineel.

Al met al een heel orgineel klinkende EP. Ik ben benieuwd of hier nog een vervolg op gaat komen in de vorm van een echte cd!

Ruud Monde

Artiest info