COLIN LINDEN - STILL LIVE

De 51 jarige Colin Linden geniet hier te lande vooral bekendheid als één van Blackie and the Rodeo Kings. En daarmee doen we dit uitzonderlijke slidegitaartalent royaal tekort. Linden speelde met grote namen als The Band, Greg Allman, Allison Kraus & Robert Plant, Leon Redbone, John Hiatt, Lucinda Williams, Colin James, T-Bone Burnett, Ked ‘Mo’, Emmylou Harris en Bruce Cockburn, om zomaar willekeurig wat namen van andere werkgevers te noemen. En bovendien is "Still Live" reeds zijn twaalfde soloalbum en zijn eerste liveplaat na dertig jaar. En wat voor één!

Zijn gitaarspel is beïnvloed door zijn grote voorbeeld Howlin' Wolf en ademt de typische sfeer van The Band, zonder te vervallen in imitatie. Vandaar ook, dat zijn collega-muzikanten hem steeds weer weten te vinden, hij speelde al op meer dan 300 albums en heeft daarbuiten een 100-tal cd's zelf geproduceerd. Colin was elf jaar toen hij Howlin' Wolf ontmoette, deze blueslegende bracht hem dan in contact met de muziek van Charlie Patton en Son House, het begin van Colin’s bluescarrière. Vele jaren later, in 1999, het door Linden geproduceerde "Tribute To Howlin' Wolf" album werd genomineerd voor een Grammy award. Op zijn nieuwe album, "Still Live", wijdt Colin dan ook de song "Who's Been Talking?" aan de man die steeds een belangrijke invloed op hem had. Voor The Band schreef hij de hit "Remedy", die we nu ook in zijn versie horen op deze liveplaat. Linden maakte de afgelopen twintig jaar slechts sporadisch platen, maar is sinds 2000 een stuk constanter in zijn releases. Zo verscheen in dat jaar "Sad & Beautiful World", vervolgens "Big Mouth" (2001), "Southern Jumbo" (2005), "Easin' Back To Tennessee" (2006) en "From the Water" (2009). Platen waarop hij wederom laat horen dat hij van alle markten thuis is. Want of het nu om een potje ferme blues, rock, country of soul gaat, de Canadees draait er zijn hand niet voor om.

Via True North Records verscheen ook in 2008 een box-set collectie met vier albums uit zijn vroege carrière: "When the Spirit Comes" (1988), "South at Eight North at Nine" (1994), "Through the Storm, Through the Night" (1995) en "Raised By Wolves" (1997), platen die toen verschenen bij Columbia Records en waarbij hij assistentie kreeg van zijn beste vrienden, zoals o.a. Tom Wilson, Stephen Fearing, Bruce Cockburn, Rick Danko, Levon Helm, Garth Hudson en Richard Bell. Deze laatste die zijn medewerking nog gaf op Linden's "Southern Jumbo" is op 15 juni 2007 aan de gevolgen van kanker overleden. Bell nam in 1991 de vacante plaats van pianist in bij The Band. Reden genoeg om Linden's laatste album "From The Water" op te dragen aan wijlen Richard Bell. Uit dit album koos hij voor deze liveopnames o.a. het Taj Mahal-achtige "Smoke Em All" (video) over het verlies van Richard Bell en doet het funky hop-skip akoestische gitaarwerk in deze song denken aan Bernie Pearl, gewoon puur 100% blues van deze moderne gitarist. Verder horen we de songs "Between The Darkness And The Light Of Day", "John Lennon In New Orleans", "From The Water" en "Sinking Down Slow", uit dit album . Songs die duidelijk live opgenomen in een kleine club in Nashville, in de maand oktober van 2010, meer tot hun recht komen.

Gaat het nu van akoestische roots muziek tot John Martyn-achtige progressieve folk blues, Linden laat zich wat stijl betreft geen enkele beperking opleggen en trekt met zijn Blackie & The Rodeo Kings vriendjes, John Dymond en Gary Craig en speciale gast Spooner Oldham op het orgel (die bekend is van zijn vele Muscle Shoals studio-opnames), stevig van leer in de openende track, "Big Mouth". Het siert deze virtuoos echter dat hij het grotendeels op eigen kracht doet, zijn begeleiding dienen vooral als versiering, want groot is hun inbreng niet en al zeker niet overheersend. Linden kan zo goed omgaan met de slide, dat je soms het idee hebt of er niet twee gitaristen tegelijk aan het spelen zijn. En het mooie is dat zijn gitaarkunsten toch in dienst staan van het liedje, omdat Linden de kunst verstaat om niet te overdrijven. Op zijn best is hij als hij de gitaar laat scheuren. En dat doet hij volop tijdens sommige rocknummers en vooral op het slide gedragen "Who's Been Talking?" van Willie Dixon. Naast deze cover zijn alle elf andere tracks op dit livealbum geschreven door Linden zelf of co-written met anderen, waaronder zijn vrouw, de romanschrijfster Janice Powers. Voor de slow blues ballad "Sinking Down Slow" zijn ze zelfs de lyrics gaan zoeken bij één van Powers laatste romans. Vergeefs zal je hier wachten op ook maar één moment van zwakte. Van de opener tot het scheurende en afsluitende "I Give Up" bevatten deze songs allemaal superieur materiaal, getuigend van een ongelooflijke instrumentbeheersing en een al even indrukwekkend schrijftalent.

Colin Linden laat op zijn nieuwe album de wederopstanding horen van het kleine bluescombo, zoals we dat kennen van de jaren zestig en zeventig, waarbij hij zijn gitaar laat gieren en scheuren met slide als handelsmerk, het knappe daarbij is namelijk dat hij de rauwheid en de ongepolijstheid van de blues juist vast weet te houden, en misschien zelfs wel weet te versterken, terwijl hij door de geraffineerde arrangementen en de ingenieuze ritmewisselingen meer diepgang weet te bereiken dan in het genre gebruikelijk is. Hoewel Linden muzikaal gezien met alle winden meewaait, weet hij toch een opvallende eenheid tussen de nummers te bewaren. En dat is de kracht van de echte liedjesschrijver.

Artiest info
Website  
 

Label: CrossCut Records

video