SEAN TAYLOR – LOVE AGAINST DEATH

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Sean Taylor maakt behoorlijk ingetogen singer-songwriter muziek, die direct een verpletterende indruk maakt en vervolgens alleen maar mooier wordt. Sean Taylor is werkelijk een stuk interessanter dan de meeste mannelijke singer-songwriters die ik het afgelopen jaar heb onthaald als de smaakmakers. Op "Love Against Death" maakt Taylor ingetogen singer-songwriter muziek met vooral invloeden uit de folk. Het is muziek die je in eerste instantie mee terug neemt naar de vroege jaren 70. De muziek van Taylor ademt de sfeer van de platen van Britse troubadours uit vervlogen tijden en doet afwisselend denken aan de muziek van Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn. Wanneer je goed naar "Love Against Death" luistert, hoor je echter al snel dat Taylor veel meer doet dan slechts het reproduceren van Britse folk uit de vroege jaren 70. Deze akoestische blues/singer-songwriter met Ierse roots woont in London en zijn debuutalbum "Corrugations" (2006) ontving vele positieve reacties vanuit de hele muziekindustrie, maar het album "Angels" uit 2007 betekende voor hem zijn definitieve doorbraak en leverde hem optredens op in zalen en op festivals doorheen heel Europa. Zijn derde album "Calcutta Grove" (2009) en met de opvolger "Walk With Me" uit 2010 overtrof Sean nog eens de toch al hoog gespannen verwachtingen. Sean Taylor is werkelijk een jong talent met een stem als een dichter en speelt met een onnavolgbare intensiteit. Dit geldt ook voor zijn nieuwste album "Love against Dead", dat we best kunnen omschrijven als een klassieker in het singer-songwriter genre.

Het geluid op "Love Against Death" klinkt dankzij subtiele toevoegingen behoorlijk modern en doet wel wat denken aan de muziek waarmee David Gray een jaar of tien geleden doorbrak al is de muziek van Taylor wel een stuk spannender. Hoewel de meeste songs op de plaat zoals gezegd ingetogen zijn, staan ze bol van de onderhuidse spanning. Deze spanning komt aan de oppervlakte wanneer de percussie aanzwelt en een bijna hypnotiserend karakter krijgt. Ook de songs die het psychedelische tintje moeten ontberen en passen in het hokje Britse folk zijn echter verre van saai. Waar we zijn vorige albums omschreven als een reïncarnatie van John Martyn, lijkt Sean nu zijn eigen stem gevonden te hebben en klinkt het inderdaad erg goed.

Waar zijn vroegere opnames eerst gebeurden in zijn thuishaven Londen, daarna in Dublin, de thuisbasis van zijn grootouders, kiest Sean ditmaal voor Austin, Texas. Aldaar opgenomen en geproduceerd door Mark Hallman (Carole King, Ani di Franco, Oasis en Lyle Lovett) is er een wezenlijk verschil in het geluid, in vergelijking met zijn vroegere werk. Er is ruimte en tempo, een uitbundigheid en zelfvertrouwen, en dit tilt inderdaad de songs naar een hoger niveau. Veel van deze nummers zijn expliciet politiek , een thema dat in de rest van de plaat regelmatig terugkeert. Zo verwijst de openende shuffle blues "Stand Up" (video), naar de protesten van de arme werkende mensen die steeds moeten betalen voor de bankiers en de dwaasheden van de politici en verder de plaat doet hij een terugblik naar de mijnstaking uit 1984 in "Coal Not Dole". "Which side were you on?" vraagt hij, en dat is echt de kern van zijn politieke boodschap. Zijn we aan de kant van de neo-liberalen die denken dat je het kapitalisme een vrije loop moet geven, of aan de zijkant van een collectivistische samenleving, op zoek naar eerlijkheid en rechtvaardigheid voor iedereen? Dit is zijn manier waarop hij deze toestanden wil argumenteren, maar dit is wel niet de plaats om dit perspectief verdienstelijk te bespreken. Het volstaat om te zeggen dat Taylor zijn overtuigingen in zijn muziek meer zeggingskracht wil geven en je hoeft niet volledig in harmonie met hem te zijn om dat te waarderen.

Net als in zijn vroeger werk, zijn er muzikale en literatuurverwijzingen in overvloed. Waar vroeger het literatuur met werk van Frederico Garcia Lorca, Charles Bukowski en Jack Kerouac dienden als inspiratiebron voor de songteksten die hij voor zijn liedjes schreef, is er nu een prominente plaats voor een liedje over Neal Cassady, een kernlid van de Beat Writers groep en een van Ken Kesey’s Merry Pranksters. De grote literatuur is nog steeds een voedingsbodem voor een serie prachtige songs, die diep zijn geworteld in de folk, maar ook raken aan de Amerikaanse rootsmuziek uit het heden. Hij schrijft poëtisch, zijn mijmeringen op economie geïnspireerde beelden, uit het wazige en dromerige Glastonbury, in de ballad "Absinthe Moon", en dit vol diepte en complexiteit, die dan ook een volwassen benadering van de songwriting laat zien. Een beeld van het leven in zijn woonplaats, gebied van Noord-West Londen, vinden we in het bluesy "Kilburn", want je kan ook alles vinden in Kilburn High Road - hij kan het allemaal. Ook als voorheen, speelt hij het merendeel van de muziek zelf, gitaren, keyboards en harmonica, alle dienen om ons zijn welbespraakte muzikaliteit te tonen. Hij is een vrij indrukwekkende gitarist, maar als hij in een aantal van deze nummers de elektrische gitaar ter hand neemt klinkt dit als iets nieuw voor mij.

Mijn favoriete nummers zijn meer de vriendelijke songs, als "Ballad of a Happy Man", een heerlijk vrolijk liedje over een verliefde man, die best weet om alle voorbije gebeurtenissen in zijn leven een plaats te geven, en verder te leven aan de zonnige kant van het leven. Warren Hood's vioolsolo op dit nummer is één van de weinige bijdragen naast die van Sean Taylor en Mark Hallman, maar de zoete vreugde die hij hiermee teweeg brengt en de toevoeging van een accordeon, geven meteen meer authenticiteit aan dit nummer. Zijn 'coming home' song, "Kilburn" is eveneens prachtig in het uitdrukken van zo veel geluk, en Sean's eigen instrumental op akoestische gitaar is pure vreugde. Het terugkomende politieke thema vinden we dan weer in "Western Intervention", dit nummer heeft iets rock & roll in zich waarbij de tekst een scherpe kritiek is naar de Westerse democratie. De toevoeging van een spookachtige harmonica en atmosferische gitaren geven aan het nummer een extra sfeer. Anderzijds is de zachte folk ballad "Raglan Road", een cover van een bekende Ierse song, voorzien van weelderig gitaarspel en aan andere cover, "Sixteen Tons", oorspronkelijk van de Amerikaanse folk zanger Merle Travis, ook een sterk nummer, maar hier betreden we meer het stevige bluesy rock & roll terrein. "Love Against Death" is een plaat die niet veel tijd nodig heeft om te overtuigen. Met zijn hese fluisterstem, het virtuoze akoestische gitaarspel en de enorme hoeveelheid spanning en dynamiek verwerkt hij in zijn schitterende liedjes tot akoestische blues met een jazzy touch.

10 apr Zoetermeer – Boerderij (supporting TJ White)
26 apr Rotterdam – Lantaarn / Venster (supp. Eric Bibb)
27 apr Amsterdam – Amstelkerk i.s.m. Paradiso (supp. Eric Bibb)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


Artiest info
Website  
 

Label: SGO Music
Distr.: Rough Trade
Info: Broere Promotion

video