MARCO TANSINI – BLUES GARAGE

Marco Tansini brengt met “Blues Garage” zijn tweede plaat uit. Wie zit er te wachten op een plaat van een Italiaanse blues gitarist? Niet direct veel mensen denk ik. Maar toch is het verhaal van deze man boeiend. Als 12 jarige begon hij gitaar te spelen. Op zijn 14 tekende hij zijn eerste contract en werd hij een vaste waarde in de Italiaanse muziek. Hij produceerde meer dan 70 platen in de jaren 80 en 90. Hij was “master of ceremony” op gekende festivals en richtte zijn eigen studio op waar grote namen als Laura Pausini, Eros Ramazzotti en Paul Young platen opnemen en waar hij nog steeds producer is.

Maar zo’n man heeft soms ook de behoefte muziek te maken die hij echt graag hoort. In zijn geval gaat zijn liefde uit naar blues. In 2002 bracht hij zijn eerste plaat “American Places” uit. Na een tiental jaar voelde hij de nood om terug zijn ei kwijt te moeten. Hij doet dit hier met 11 instrumentale nummers met zijn gitaar in de hoofdrol. Hulp krijgt hij hier van enkele landgenoten op bas, drum en vooral een zekere Apollo op Hammond. Deze laatste is een mooie aanvulling bij het inkleuren van de nummers.

De plaat start grappig met een garagepoort die open en dicht gaat en aanzwellende muziek op de achtergrond. Daarna komen de 10 nummers die allen instrumentaal zijn. Op de titelsong na hebben alle nummers als titel een kleur. Het lijkt alsof hij de kleuren heeft willen vertalen naar een geluid.

Je hoort vloeiend gitaarspel dat vooral blues is maar waar naargelang de kleur een geut funk, soul, swing of rock wordt toegevoegd. Zo hoor je in “Brown” een funky rockgeluid. “Cherry” is heviger dan de titel doet vermoeden en heeft een stevig bluesrock geluid. Bij “Orange” krijg je een nerveus funky ritme terwijl “Green” duidelijk een pasteltint is en lyrisch klinkt. Wat mij betreft het beste nummer van de plaat.

“Yellow” is een scherp klinkende blues in Roy Buchanan stijl. “Amber” is dan weer iets rustiger en heeft een mooi samenspel tussen gitaar en orgel. Dan heb je nog “Purple” (stevige rokgitaar), “White” (funky) en als afsluiter “Black” (trage blues met nodig ritmewijzigingen). Het titelnummer is een trage blues met op de achtergrond de percussie die klinkt als het geluid van werkzaamheden.

Hij doet me denken aan Robben Ford qua geluid. Wat de plaat sterk maakt is dat de , op het eerste gehoor, simpel klinkende songs, toch op een of andere wijze de aandacht behouden en maken dat deze muziek niet verwaterd tot achtergrondmuziek. Hij vervalt niet in het “kijk eens hoe veel noten ik per seconde kan spelen” syndroom. Hierdoor is dit een plaat die zeker aan te raden is voor alle gitaristen.

(Lisael)

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Tarzan Music