THE VELVET UNDERGROUND – COLLECTED

Een cd van The Velvet Underground hoort thuis in de collectie van iedere rechtgeaarde muziekliefhebber. Wie nog niet beschikt over een album van deze legendarische groep kan dit hiaat nu opvullen door de aankoop van de nieuwe compilatie-cd, "Collected", een onderdeel van een verzameling van Universal, die nu op de Europese markt losgelaten werd. Ditmaal gingen ze de samenwerking met Coast to Coast aan om deze zeer complete verzamelaar van The Velvet Underground te maken.

The Velvet Underground, met als artistieke exponenten de geniale tekst- en muziekschrijvers Lou Reed en John Cale, beïnvloedde generaties rockmuzikanten en groepen. Zeker in de jaren negentig bereikte de cultstatus van deze gewezen huisgroep van Andy Warhol buitengewone proporties. The Velvet Underground was al een echte punkband tien jaar voor de opkomst van deze muziekstroming. Dit werd weerspiegeld in hun levensstijl, drugsgebruik en "attitude". Muzikaal kan je ze evenwel moeilijk vergelijken met de punkmuziek. Met songs als "Heroin", "I'm Waiting For My Man" en "White Light/White Heat" brachten ze een nieuwe definitie van rock and roll.

De groep vindt haar oorsprong in een club in de wijk Greenwich Village, waar in '65 Lou Reed, die zich als werkstudent bezighoudt met het schrijven van gelegenheidspop in dienst van Pickwick Records, de uit Wales afkomstige en aan de Berkshire School Of Music studerende avant- gardist John Cale ontmoet. Beiden zijn hevig gefrustreerd door waar ze op dat moment mee bezig zijn. Reed heeft een groot aantal kant-en-klare composities, die hij vanwege hun te grote buitenissigheid nergens kan slijten, en het idee ontstaat om een volstrekt non-conformistische rockgroep te beginnen. Sterling Morrison en drummer Angus McLise sluiten zich aan en ze noemen zich achtereenvolgens The Primitives, The Falling Spikes en The Warlocks. Ze wonen met zijn vieren in een huis in Ludlow street, waar de bevriende filmmaker Tony Conrad op een gegeven moment met een op straat gevonden pocket over seksuele uitspattingen in de buitenwijken komt binnen wandelen. De titel van dit door Michael Leigh geschreven, semiwetenschappelijke boekje wordt de nieuwe naam van de groep: The Velvet Underground. Ze treden op in diverse clubs in The Village waar ze gezien worden door de cineaste Barbara Rubin en de danser Gerard Malanga, die de groep introduceren bij popartkoning Andy Warhol, die haar onmiddellijk inlijft bij zijn 'Factory'. Als onderdeel van Warhols multimediashow The Exploding Plastic Inevitable maakt de groep in '66 een tournee door de Verenigde Staten. McLise, die er de voorkeur aan geeft om naar het Oosten te reizen, is dan vervangen door Moe Tucker. Tegen de tijd dat de groep de studio in gaat om "The Velvet Underground & Nico" op te nemen, is op instigatie van Warhol het Duitse fotomodel Nico als extra vocaliste de groep komen versterken. Deze plaat bleef onopgemerkt door het grote publiek, maar sommige nummers als "Heroin" en "I'm Waiting for My Man" kregen in beperkte middens al snel een cultstatus.

Al na de eerste plaat braken de eerste strubbelingen in de groep los en nadat Nico in '67 uit de band besloot te stappen gingen Lou Reed (zanger & tekstschrijver), John Cale (bas, piano, orgel), Maureen ‘Moe’ Tucker (drums) en Sterling Morrisson (gitaar) door met de tweede plaat, "White Light / White Heat", met daarop de klassieker "Here She Comes Now". Ook hier bleef het echte commerciële succes uit. Nog geen jaar later begonnen de ruzies tussen Lou Reed en John Cale, de twee muzikale geniën van de groep, uit de hand te lopen. Lou Reed kwam als overwinnaar uit de machtsstrijd en John Cale verliet de groep en begon aan een succesvolle solocarrière. Met de groep ging het steeds verder bergafwaarts. De invloed van John Cale wordt pas duidelijk bij het uitbrengen van de derde album "The Velvet Underground". De avant-garde is er op deze plaat uit en de band presenteert zich definitief als rock-’n-rollformatie. Deze omslag zorgt dan eindelijk voor commercieel en radiosucces. Vanaf dat punt komt de band met hits als "Sweet Jane", "Rock&Roll", "Cool It Down" en "Oh! Sweet Nothing". Toen Lou Reed na het vierde album "Loaded" de groep de rug toekeerde, was de groep op sterven na dood. Er verscheen nog één plaat zonder Lou Reed. In 1993 kwamen de originele bandleden terug bij elkaar voor een succesvolle reünietour, maar al snel moeten de plannen voor een nieuw studioalbum, net als de geplande Amerikaanse tournee op sterk water worden gezet, omdat Lou het hierover aan de stok krijgt met Cale. Het einde blijkt nu definitief, want op 30 augustus '95 overlijdt Sterling Morrison, 53 jaar oud, aan kanker. In 1996 wordt de groep bijgezet in de Rock & Roll Hall Of Fame en spelen Reed, Cale en Tucker het aan de overleden Morrison opgedragen "Last Night I Said Goodbye To My Friend".

The Velvet Underground, die tijdens zijn echte bestaan nauwelijks succes kende en daar eigenlijk niet zoveel om maalde, heeft intussen wel een cultstatus verworven. Dit komt onder meer door de belangrijke invloed die ze uitoefenden op latere muziekgroepen en muzikanten, maar ook omdat ze aan de basis lagen van een revolutie in de muziekwereld met diepe invloeden op rock, new wave en punk. De vakkennis, het talent, het genie en het solosucces van opperhoofden Lou Reed en John Cale zijn natuurlijk ook niet vreemd aan hun recente succes. Begin dit jaar was er nog een discussie ontstaan over de rechten op de beroemde banaan die de hoes van de eerste Velvet Underground-elpee uit 1967 siert. Hoewel het een typische Warhol-hoes is claimen Lou Reed en John Cale nu toch de rechten op de reproductie van de iconische banaan. Het auteursrecht van het design werd nooit officieel vastgelegd, maar volgens The Velvet Underground heeft Warhol de gele banaan speciaal gemaakt voor de plaat die nu geldt als één van de invloedrijkste uit de geschiedenis. Zoals zo dikwijls het geval is, draait het om centen!

Met " Collected" is er dus een nieuwe verzamel-cd op het publiek losgelaten. Deze compilatie bestaat uit 3 cd’s met daarop in totaal 50 nummers. Van bovengenoemde klassiekers als "I'm Waiting for The Man" waarin de verslaving van de protagonist hem barre omstandigheden dwingt te doorstaan tot "Heroine", een nummer dat op een ongehoord directe en realistische manier over de handelingen vertelt die een verslaafde uitvoert. De chaotische en soms atonale muziek bekrachtigt hierbij de grimmige vertelling. De donkere sprookjes over drugs en sadomasochisme van The Velvet Underground vormen eerder wel een welkome toevoeging aan de beperkte en al te dromerige onderwerpen van hun tijdgenoten zoals The Beach Boys. Verder vinden we op deze verzamelaar een aantal demo’s en live versies van bijvoorbeeld "What Goes On" en "It’s Just Too Much", en bijzondere solo opnames van Nico. De diehard fans kunnen hun grijsgedraaide LP’s eindelijk aan de muur hangen en deze verzamelaar aanschaffen.

Artiest info
Website  
 

Label: Universal
Distr.: Coast to Coast

video