PHARIS AND JASON ROMERO - A PASSING GLIMPSE

Reeds eerder bracht dit sympathiek duo het album ‘Pack Up And Push’ uit, maar dan samen met een aantal vrienden. Nu creëren zij getweeën dit eerlijk warm album waarin de banjo en hun beider zang centraal staan. Pharis zingt de meeste van de songs, maar ook Jason valt in met harmoniezang al beperkt hij zich vooral tot zijn verfijnd hetzij opvrolijkend banjospel. En dit op meesterlijke wijze zoals alleen een banjobouwer dat kan! Zij komen van Vancouver Island, Brits Columbia, maar drenken hun songs in die specifieke mood van de Appalachian muziek uit Noord Carolina. Het album werd dan weer opgenomen in Portland, Oregon, ooit zo mooi bezongen door die andere banjovirtuoos Derroll Adams, waaraan Jason’s banjospel soms doet denken.

In hun songs laten Pharis en Jason de tijd van Charlie Poole, Jimmie Rodgers, Doc Watson of Uncle Dave Macone herrijzen. Van deze laatste, de opa van de country, nemen zij trouwens twee songs over, maar dan naar eigen aanvoelen omgebogen. Zo krijgt ‘Hillbilly Blues’ over de ‘prohibition’ of de droogleggingjaren een geheel eigen inkleuring. En ‘Wait Till the Clouds Roll By’ heeft dat weemoedige van een evergreen. Ook de traditionals hercreëren zij tot iets eigens zoals de Leadbelly blues of het folky ‘Where Is The Gamblin’ Man?’, een veldopname door Alan Lomax in 1934 op plaat vastgelegd. Pharis schreef ook zelf enkele songs en zingt het klagende ‘Lay Down In Sorrow’ of het sociaal bewogen ‘Only Gold’ met inlevende overgave.

Pharis’ stem, die afwisselend zweemt naar deze van Joan Baez, Alison Krauss, Carolyn Hester en June Carter, roept de sfeer op van de idealistische folky jaren toen commerciële belangen of doeleinden nog niet doorwogen. In ‘It’s Me Again Lord’ geeft zij aan de song de piëteit van een spiritual. Met zijn banjo weet Jason Romero daarbij telkens de juiste sfeer op te roepen, wat doet vermoeden dat hij in het bouwen, vormen, schaven en koesteren van dit instrument zijn ganse ziel heeft gelegd, speels en ernstig tegelijk in ‘Out On The Western Plains’.

Soms brengen de songs van het duo opnieuw de soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou’ in herinnering, soms duiken echo’s op van het paar Richard en Mimi Farina of dichterbij aan Gillian Welch en haar begeleider. Het instrumentale ‘Cumberland Gap’ met banjo vloeit lieflijk als een riviertje in een groen heuvelland en is een puur luistergenot, net zoals het in duet gezongen ontroerende ‘My Flowers, My Companions, and Me’, op het einde in een instrumentale versie hernomen. Pharis en Jason Romero brengen hun muziek op zo’n bevlogen wijze dat je begrijpt waarom dit verstrengeld folk en Bluegrass genre nooit zal uitsterven.

Marcie

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Lula Records
Info: Bloodygreatpr.

video