THE STRATA-TONES - DRESSED UP TO FESS UP

De opzet van The Strata-Tones om de de sound van de R&B en Blues uit de jaren ’50 een modern gelaat te geven is overduidelijk geslaagd. “Dressed Up To Fess Up” is de naam van de plaat en ze bezorgt ons een mooie drie kwartier luisterplezier, verspreid over tien nummers. Het Californische zestal herbergt een stel rasmuzikanten en bezit in de persoon van Valerie Johnson een fantastische zangeres voor hun muziek. Haar naam zal bij sommigen misschien een belletje doen rinkelen. Het is inderdaad dezelfde zangeres die indertijd de leemte opvulde bij Big Brother & The Holding Company na het wegvallen van de legendarische Janis Joplin. Een knipoog naar dit feit kan je terugvinden in de afsluitende track “Ball And Chain”, een fantastisch nummer van Big Mama Thornton maar wel het bekendst in de uitvoering van Janis Joplin. Het is als een soort van bonustrack live op deze release terug te vinden en is niet minder dan indrukwekkend.

De plaat is zéér gevarieerd te noemen. Je krijgt Jazzy blues te horen op “Did You Ever” bijvoorbeeld maar de hoofdrol is toch weggelegd voor soulvolle, swingende R&B. Opvallend is het gitaarspel van oprichter van de band Bruce Krupnik. Bijwijlen schijnt hij Albert Collins te eren met diens herkenbare stijl maar evenzeer zijn wij onder de indruk van Kevin McCracken’s harmonicaspel. Het is volgens mij geen toeval dat de meeste eigen nummers door beide heren werden geschreven. Mede-oprichter van de band, en de drums geselende, Rick Pittman weet verdomd ook goed wanneer hij moet stuwen dan wel op de achtergrond dient te blijven.

Er vallen niet echt uitschieters te noteren op dit album. Wij hebben persoonlijk wel een boontje voor opener “Keep On Cookin’ “. Een heerlijk swingende,funky, dampende versie van het BJ Thomas nummer krijgen we te horen. Maar vooral “This Old House” mag zich onze favoriet noemen, bluesy en naar Muddy Waters knipogend. Wij hebben geen idee of de titel van de plaat een verwijzing is naar hun nogal strakke manier van spelen, en daarmee bedoelen we niets pejoratief maar wel het netjes in toom gehouden cachet zonder eindeloos of nutteloos gesoleer dan wel het chique gekleed zijn van de bandleden zoals te zien is op de foto binnen in het cd hoesje. Tenzij je het muzikale “T.W.F.S.” meerekent waar toetsenist Ken Burton zijn talent mag demonstreren. Het heeft niet echt belang, het is een debuut dat er mag zijn en tegelijk naar bevestiging vraagt. Afgaande op het aangehaalde slotnummer is dit een band die live nog beter tot haar recht zou komen.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Fruition Records
Info: Frank Roszak