ANN VRIEND – LOVE & OTHER MESSES

Ann Vriend is een Nederlands klinkende naam van een Canadese zangeres die hier haar vijfde plaat presenteert. Wij hadden nog nooit van deze dame gehoord maar Canada heeft ons al meermaals verbaasd met moois. Dus gauw in het digipackje op zoek naar de medemuzikanten of producers. Daar zien we enkele namen die een belletje doen rinkelen. De zevenkoppige band waarmee Ann deze plaat opnam heeft in haar rangen Coco Love Alcorn en Chloe Albert, beiden genomineerd in Canada voor muziekprijzen en de eerste een gekend figuur in het wereldje. Een andere naam die iets zegt is Matt Epp, hier in de Lage Landen al meermaals te gast. Ann neemt zelf de productie voor haar rekening.

Uit de biografie leren we dat Ann al van jongsaf aan muziek maakt en via de schoolbandjes een muzikale carrière begon. Deze zorgde ervoor dat ze in landen als Australië, Duitsland, Polen en Nederland al op verschillende podia stond. Volgens haar website heeft ze al 13.000 platen verkocht. Een hoge score lijkt me. Ann schreef voor deze plaat alle 12 de songs zelf. In het uitgebreide boekje kan je lezen hoe de song tot stand kwam. Het boekje is zeker een meerwaarde als je dit album beluisterd. Het is mooi verzorgd en heeft net als de hoes knappe foto’s.

Van start gaat ze met het country deuntje “ Everybody Sings In Nashville” dat niet direct het meest beklijvende nummer van de plaat is. Hierin valt op dat Ann een stem heeft die mij sterk aan Maria Muldauer doet denken. Het daaropvolgende “ Best Thing” heeft een jazzy inslag en doet met het keyboardspel denken aan Norah Jones. Maar op haar sterkst in ze in de blues soul getinte nummers. Haar sterke stem valt op in “Don’t Cry”. Maar helemaal loos gaat ze op het einde van de “ledevede” song “The Way You let Me Down” waar de soul van afdruipt en de uithaal op het einde zelf even Aretha voor de geest haalt. Sterk.

Met een sterke soul geut overgoten is “More Or Less” met wederom die zang die me aan Maria Muldauer doet denken. Net zoals in “Possesion Blues” dat doet denken aan een oud Bessie Smith nummer maar wel degelijk van haar hand is. Hier steekt ze ook een Bonnie Raitt op haar eerste platen naar de kroon. Het prijsnummer is “Somebody On The Ground” een regelrecht gospelnummer met bijhorend koor.

Het duet met Matt Epp “If You Were Here” kwam tot stand in Memphis met Jeff Buckley in gedachte. Het tweede duet met Matt is “ Long Distance Call” een song waarin ze de verwevenheid van een melodie vergelijkt met de verwevenheid die muzikanten tijdelijk hebben tijdens een tournee. Ook een rustige song is “Tin Man” waar wat meer vuur in mocht van mij.

Dat ze van vele marktten thuis is bewijst ze met “Graffiti On My Heart” dat een gypsie gevoel heeft en een beetje rommelt en rammelt als een Rupa & April Fishes song. Live is dit waarschijnlijk een uitgelaten song. Ze kan het ook met beperkte middelen. Op You Tube kan je enkele filmpjes zien waar ze solo speelt. Maar op deze plaat is “Excuses N° 1-8” een nummer gebracht met enkel haar stem, de piano en de staande bas. Canada brengt ons weer een knappe artiest die hier pas te voorschijn komt nadat ze al een tijdje gerijpt is. Heeft het daarmee te maken, ik weet het niet. In elk geval deze Ann Vriend is een ontdekking en een sterke plaat die ons in dit jaareinde al menige aangename momenten bezorgd heeft.

(Lisael)

PS: Op You Tube een filmpje gevonden waaruit blijkt dat haar echte familienaam Bruinsma is en dat haar vader uit Groningen afkomstig is. Je volgt haar op zoek naar de zaken die ze kent uit de verhalen van thuis.

Artiest info
Website  
 

CD Baby