WAGONS – RUMBLE, SHAKE AND TUMBLE

Wat voor velen misschien een veel te lang bewaard geheim is gebleven hier op het Europese continent, gooit in het zuidelijke Australische Melbourne al tien jaar lang hoge ogen voor zijn live reputatie en zijn originele kijk op het country-rock genre. Frontman Henry Wagons van de Australische band Wagons presenteert ons met het treffend getiteld album “Rumble, Shake And Tumble” reeds zijn vijfde release, die voldoet aan al de criteria waarvoor hij garant staat. Gebeiteld uit stevige Cash country neemt hij je boeiend mee tot aan de sinistere klanken van Nick Cave en zijn Bad Seeds. In de States hebben ze al naam gemaakt in het voorprogramma van Justin Townes Earle en hopelijk krijgen ze de kans om ditzelfde ooit op Europese bodem waar te maken.

Het is heerlijk luisteren naar de originele, eigen klank die Wagons in hun songs weet te leggen, en dit wordt nog met hart en ziel bekrachtigd door de krachtige, diepe baritonstem van frontman Henry Wagons zelf. Johnny Cash mag dan wel duidelijk zijn stempel gezet op de muzikale genen van Wagons, zij trappen echter het album pittig af in radiovriendelijk rockende Tom Petty stijl, met “Downlow”, dravend op een pompende baslijn en een aanstekelijke Mike Campbell rif, om dan de song overtuigend richting Hootie & the Blowfish te laten drijven. Het is in de humoristische country rocker “Blew It” dat we de eerste ware Cash vibes door ons lichaam voelen zinderen, gekruid met de diep, donkere baritonstem van Henry Wagons en opgeluisterd door schitterend gitaarspel en donderende percussie. Ook het zomers klinkende “Life’s Too Short” heeft die heerlijke country twang, geruggesteund door een roestig klinkende Gretch gitaarsound en een vrolijk door het leven fluitende Henry Wagons. In “My Daydreams” verstilt hij ons dan weer met een amoureuze country ballade met jankende pedal steel en een akoestische Neil Young tokkel. Wagons verrast ons echter het meest met zijn alter ego, waar een ware Nick Cave in hem schuil gaat. Dit spreidt hij overtuigend tentoon in een driftig, smerig Bad Seeds rockend “Willie Nelson”, een nummer van The Wayfaring Strangers, waar gegarandeerd veel waarheid zit in de woorden “Sometime I Listen To Elvis, Sometimes I Listen To Cash, Sometimes I Listen To Waylon, But It All Goes Back To The One And Only Willy Nelson”. Ook in het psychedelisch losbarstende “Love Is Burning” spookt dezelfde mysterieuze Cave verleiding rond, net zoals in de geniale afsluitende hartenbreker “Marylou”,waar Henry op een holle, duister tokkelende banjo en kreunend op een mistroostige, maar tegelijkertijd smachtende toon, zijn stem weids laat echoën van verlangen, bij de aanblik van een oude geliefde, die ook vandaag nog zijn hart verscheurt. Hoe groezig en geheimzinnig knap deze song ook opbouwt, met opwellende, spacey elektrische gitaarlandschappen en inventieve percussie, de ultieme verrassing zit hem in zijn teder, akoestisch slot, in ware Willy Nelson stijl, schitterend.

Wagons is een naam waarvan we zeker nog meer van zullen horen. De inventieve manier waarop ze de klassieke ingrediënten van country, rock en theatrale psychedelica à la Nick Cave in hun songs verwerken, maakt van “Rumble, Shake and Tumble” een zeer boeiende belevenis. De opnames getuigen op plaat al van een degelijke live feel, wat op het podium enkel kan aangewakkerd worden. Hopelijk laten ze ons ooit “Rumble, Shake and Tumble” eens in levende lijve ondergaan.

Yvo Zels

Artiest info
Website  
 

Label: Spunk / Thirty Tigers