JON BROOKS – DELICATE CAGES

De trofeeënkast van de Canadese folkzanger en songschrijver Jon Brooks zal weer wat moeten uitgebreid worden. Hij viel meermaals in de prijzen en haalde awards binnen voor zijn drie vorige platen “No Mean City” uit 2006, “Ours And The Shepherds” uit 2007 en “Moth Nor Rust” uit 2009.

De 43-jarige protestzanger en troubadour brengt nu een vierde album op de markt dat hem wellicht in eigen land en ver daarbuiten opnieuw in de spotlights zal plaatsen. “Delicate Cages” werd in een studio in Toronto opgenomen met de hulp van producer Scott Dibble die een paar keer op gitaar meespeelt en met bassist Joe Phillips en violist John Showman. Jon Brooks zorgt naast het zingen ook voor het geluid van akoestische gitaar, piano, orgel en percussie op de tien nummers die hij schreef voor dit album.

Typerend voor de platen van Jon Brooks is dat ze telkens één centraal thema behandelen. Zijn debuutplaat ging over de marginalen en de daklozen, de mensen die aan de rand van onze samenleving proberen te overleven. “Ours And The Shepherds” waren oorlogsverhalen uit de Canadese geschiedenis, gaande van de Eerste Wereldoorlog tot het militaire werk in de oorlog in Afghanistan. In “Moth Nor Rust” ging het over die dingen in een mensenleven die onaangetast blijven doorheen de eeuwen: liefde, trouw, hoop, geloof, herinneringen en dankbaarheid.

De inspiratie voor “Delicate Cages” kwam uit het gedicht “Taking The Hands” van de Amerikaanse dichter, auteur en activist Robert Bly via volgend citaat: “Taking the hands of someone you love, you see they are delicate cages”. De hoesfoto van een honingraam uit een bijenkast en twee bezige bijen staat als symbool voor de vele vakjes waarin alle mensen geplaatst worden en waar ze kunnen werken, bewegen en ontwikkelen.

De liedjes op deze cd zijn vooreerst verhalen over de gewone mensen, maar ze houden telkens ook een politiek geïnspireerde boodschap of reflectie van Jon Brooks in. Door de minimale orkestratie krijg je als luisteraar de indruk dat deze muzikant zich direct tot jou persoonlijk richt en je vraagt om je mee achter zijn opinie en zijn zorgen te scharen.

Zo concludeert Jon Brooks in het openingsnummer “Because We’re Free” dat al de goede en foute dingen die er rondom gebeuren vooral kunnen plaatsvinden omdat we vrije mensen zijn die zelf kunnen beslissen wat we wel of niet zullen doen en dus ook zelf in de hand hebben wat we goed of slecht willen doen. In het nummer “Fort McMurray” zingt de Canadese singer-songwriter Lynn Miles in duet mee met Jon Brooks en de Texaanse folk- en countryzangeres Carrie Elkin doet hetzelfde bij het liedje “There Are Only Cages”.

Andere songs die ons zeer kunnen bekoren zijn het cajun-liedje “Hudson Girl” over een geliefde uit het Franstalige Quebec die naar Toronto verhuisde, hem daar voor het eerst ontmoette en later zijn vrouw werd. Ook het op een gelijknamig boek van Mosab Hassan Yousef geïnspireerde liedje “Son Of Hamas” over het eeuwigdurende conflict tussen Israël en Palestina is bijzonder aangrijpend.

In “Cage Fighter” vertelt hij in de ik-vorm het emotioneel geladen verhaal van een kindsoldaat. En het tragische verhaal van de moord die Muhammad Parvez pleegde op zijn 16-jarige dochter Aqsa Parvez is een pijnlijke illustratie van de vreselijke gevolgen van de toepassing van de Sharia-wet, de strenge religieuze morele Islamwet die overtreders van de strikte regels met de dood bestraft.

Jon Brooks heeft met het album “Delicate Cages” weer ruim voldoende stof tot nadenken aangereikt in de tien liedjes die hij componeerde voor zijn vierde plaat. Hij is overduidelijk een sociaal geëngageerde man met een geweten en wil er ons ook eentje schoppen via de boodschappen in zijn songs.

(valsam)

Artiest info
Website  
 

video