ORPHEUM BELL – THE OLD SISTERS’ HOME

Om een eenduidige definitie te geven voor de muziek die de vijfkoppige formatie ‘Orpheum Bell’ uit het Amerikaanse Ann Arbor, Michigan brengt, hebben we toch wel even wat dieper moeten nadenken. We hebben eerst even stilgestaan bij vaudeville of retro jazz, daarna kwam psychedelica bij ons op maar naarmate de beluistering van hun derde cd “The Old Sisters’ Home” vorderde, begonnen we toch meer en meer te denken aan een mix van folk, country en gipsy music.

De groep draait rond zanger, gitarist, banjo- en ukelelespeler en tekstschrijver Aaron Klein, die wordt bijgestaan door zangeres, violiste, pomporgel-, banjo- en ukelelespeelster Katie Lee, violist Henrik Karapetyan, multi-instrumentalist Michael Billmire en bassist en percussionist Serge van der Voo.

De muziek die ze in de songs op hun platen brengen is het resultaat van intensief groepswerk waarbij ieder lid van de formatie zijn eigen inbreng kan toevoegen. Dit derde album van ‘Orpheum Bell’ is geen gemakkelijke plaat. Na hun debuutalbum “Pretty As You” uit 2007 en het twee jaar later volgende “Pearls”, duurde het opnieuw twee jaar om nummer drie “The Old Sisters’ Home “ op te nemen en op de markt te brengen.

Het nieuwe album bestaat uit tien tracks die elk een aparte muziekstijl proberen te exploreren. Openingstrack “Poor Laetitia” is een ‘big band’-achtig vaudevillenummer, ”Whatever Shines So Bright’ zoekt zijn inspiratie bij ragtime, titeltrack “The Old Sisters’ Home” is een instrumentaal filmisch nummer, “Chain Stitched Heart” vertoont elementen uit de folkmuziek en “Family Pictures” mixt jazz met zigeunermuziek.

De tweede helft van de tracklijst lijkt wat meer radiovriendelijker te worden met “Parade”, een tweede instrumentaal nummertje, het sobere “Daddy’s Crying”, het folky “Cuckolded Wren” en het Balkandeuntje “Kembster’s Laz”. Afgesloten wordt er met een Russisch gezongen nummer waarvan we de Russische titel niet kunnen lezen, noch de tekst in het bij de cd gevoegde tekstboekje, maar waar ‘Orpheum Bell’ zo goed is geweest om er de vertaling achter te schrijven als betekende het “Skinny Bird”.

Dit album moet toch nog even bezinken en een aantal keren afgespeeld worden om het wat beter te kunnen doorgronden. Ik vond “The Old Sisters’ Home” alvast een heel moeilijk te recenseren plaat en heb nog wat meer tijd nodig om een correcte appreciatie over ‘Orpheum Bell’ en hun cd te kunnen geven.

(valsam)

Artiest info
Website  
 

video