KEB MO – THE REFLECTION

De Amerikaanse bluesman Keb Mo (1951) leunt op de ouderwetse country blues stijl van Robert Johnson met een moderne muzikale aanpak: het gevoel van de soul en verhalen in de traditie van de folk. Met zijn ervaring als voorman èn begenadigd begeleider, schrijft hij veel van zijn eigen materiaal en ondersteunt met zijn akoestische, elektrische, en slide gitaarambacht jazz- en rockgeoriënteerde bands. Hij is niet alleen een bijna onnavolgbaar goede gitarist, maar ook een zanger met een lenige stem. Soul, jazz en blues versmelten bij hem tot een organisch geheel en het wonderlijkste daarbij is de totale ontspannenheid die Keb Mo tentoonspreidt – alsof het hem allemaal maar komt aanwaaien. Ook zijn nieuwe cd "The Reflection" ademt die relaxedheid uit: Keb Mo maakt op deze nieuwe plaat uitstapjes richting de sound van Bill Withers, Bobby Womack en, waarom ook niet, jazzfunk-icoon George Benson.

In 1951 werd hij geboren in Zuid Los Angeles als Kevin Moore, gospel muziek was zijn paplepel. Toen hij 21 was ging hij bij een R&B band die later ingehuurd werd voor een tournee met Papa John Creach. Vandaar dat Moore op drie van de platen van Creach te horen is. Hij deed ook veel voorprogramma's: Mahavishnu Orchestra, Jefferson Starship, en Loggins & Messina waren een leerschool voor Keb. Kevin Moore maakte in 1980 voor Casablanca: "Rainmaker", die meteen aansloeg. In 1983, ging hij werken voor Monk Higgins' band als gitarist en ontmoette bluesmuzikanten die hem hielpen de blues beter te begrijpen. Daarna werd hij lid van de zanggroep The Rose Brothers en trad op in en rond Los Angeles. Het jaar 1990 bracht Moore de rol van een Delta bluesman in het theater: "Rabbit Foot" en later de rol van Robert Johnson in het docudrama: "Can't You Hear the Wind Howl?" Met zijn titelloze debuut vestigde hij in 1994, relatief laat dus, in één klap zijn naam.

Hij werd door de jaren heen maar liefst zeven keer genomineerd voor een Grammy Award en sleepte er met zijn albums "Just Like You", "Slow Down" en "Keep It Simple" drie in de wacht voor "Best Contemporary Blues Album". Met een paar covers van Robert Johnson op deze albums kwam hij in de hoek van de akoestische blues, maar daar heeft hij zich in de loop van de jaren en cd's aan ontworsteld. Keb Mo doet van alles, maar onderaan de streep is de man wiens stem praktisch net zo warm, vriendelijk en ontspannen is als zijn gitaarspel, vooral een pretentieloze popartiest geworden. Dat geldt zeker voor zijn "The Reflection", waarop hij rustig de tijd neemt om twaalf songs uit te werken, veelal kalme, warme soulnummers. De openers "The Whole Enchilada" en "Inside Outside" geven dit dan ook meteen aan. Voor deze poppy sound kreeg hij op dit album vocaal de hulp van India Arie en Vince Gill en anderzijds instrumentaal de saxofonisten Dave Koz en Mindi Abair, bassist Marcus Miller en sessiemuzikant David T. Walker.

Hoor je dan op deze nieuwe plaat geen bluesinvloeden terug? In verscheidene nummers zijn nog wat marginale, bluesinvloeden te horen. Zo is de titeltrack een nummer met een heerlijk een Hammond orgel samengevoegd met een bluesriff en de aanwezigheid van blazers in "Just Lookin" geven dit nummer ook een bluesy tintje. Op "The Reflection" laat Keb Mo voortdurend een zeer relaxte muziek horen, waaronder de Eagles-klassieker "One of these nights"'. Die cover laat trouwens horen dat hij een platgedraaid nummer best binnenstebuiten kan keren en zelfs in een nummer als "We Don’t Need It" wil Mo nog wel een ernstige crisisnoot kraken, maar hij doet dat op zo een vriendelijke manier dat het je allerminst van je stuk brengt. Keb Mo’s echte fans kunnen misschien beter één van zijn oudere platen opzetten, maar ben je een liefhebber van makkelijk in het gehoor liggende volwassenenpop, dan zul je aan "The Reflection" zeker veel plezier kunnen beleven.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Ryko/Rough Trade

video