LINDI ORTEGA – LITTLE RED BOOTS

“It Can’t Be Nashville Every Night” zong Gordon Downie van de Canadese Tragically Hip ooit, maar Nashville zou een gat in de lucht springen om een alt-country talent als Lindi Ortega uit Toronto elke avond in zijn armen te sluiten. Haar schitterende nieuwe album “Little Red Boots”, genaamd naar de rode cowboyboots die ze kocht toen ze op tournee was met Kevin Costner & The Modern West, zou wel eens voor de grote doorbraak kunnen zorgen, want dit jong Canadees talent heeft alles in huis om het heel ver te schoppen. Met een kraakheldere stem, schitterende begeleide nummers met sterke teksten in een fris klinkende mix van americana, rockabilly, blues, country en soul, legt ze haar ziel bloot in “Little Red Boots”. Vergelijkingen met een jonge Dolly Parton of een vrouwelijke Johnny Cash versie zijn zeker niet uit de lucht gegrepen.

Ervaring heeft Lindi Ortega zat. Met tien jaar dienst in de indie scene van Toronto, mag ze zich bijna een veteraan noemen en leverde haar de bijnaam “Indi Lindi” op. Een ambitieuze artiest wil echter meer. Op tournee door Europa en de U.S., als backing vocalist van Brandon Flowers van The Killers, proefde ze van de grotere podia en de sfeer van de muziekfestivals. Met weer een pak ervaring rijker stortte ze zich samen met een vijfkoppige band op haar twaalf nieuwe songs, waarin ze dikwijls in haar jeugdige ziel laat kijken. Aan afwisseling in stijlen of een combinatie ervan kom je nooit te kort op deze plaat, die zeer aanstekelijk, in rockabilly stijl met kletsende double bass, een smachtend achtergrondkoortje en helder rockende gitaren uit de startblokken schiet met “Little Lie”. Ook het autobiografische “I’m No Elvis Presley” , waarin ze in alle bescheidenheid verklaart, “I’m Not Legendary, I’m Nothing Extraordinary”, kan je in deze categorie klasseren, maar dan met een flinke geut gejaagde Cash country, opgehemeld door een bliksemende gitaarsolo. Aan ronkende country ballades, vervuld van hartenpijn, is er ook geen nood. Zo onthult het romantische huppelend “When All The Stars Align” met een knap bevend stemmetje en opwellende pedal-steel effecten op elektrische gitaar, dat ook Lindi enkel op zoek is naar iemand wiens hart synchroon met het hare klopt, blijkbaar geen gemakkelijke opdracht, terwijl ze in “Angels” haar verdriet probeert weg te drinken en country rockend de hulp inroept van hogerhand. In de vibrerend hoog gezongen ballade “Black Fly” hoor je zowel Roy Orbison, Dolly Parton als in het refrein een Sheryl Crow doorschemeren, klasse. Voor een traag spinnende, heerlijke country wals, moet je aankloppen bij het verhalende “Fall Down Or Fly”, dat echter onder alle romantische orgelklanken een boodschap van doorzettingsvermogen en nooit opgeven verbergt. Andere verassingen zijn het geheimzinnig, licht bluesy klinkende titelnummer “Little Red Boots” en het hartverscheurende, triest vooruit strompelende “So Sad”, dat zijn titel niet gestolen heeft en waar Lindi’s aangrijpende stem, samen met de soulvolle blazers, je recht door de ziel snijdt.

Met Lindi Ortega heeft Canada opnieuw een rijzende ster aan zijn country firmament die wel eens heel snel de populariteit van een K.D. Lang of een Shania Twain zou kunnen evenaren. “Little Red Boots” heeft een heel eigen, originele alt country sound, getekend Lindi Ortega, en dat is onvoorwaardelijk haar sterkste troef.

Yvo Zels

Zondag 12/02/2012 ABclub, Brussel
Maandag 13/02/2012 Paradiso, Amsterdam (NL)

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Last Gang Records / Dying Giraffe

Distr.: Munich Records

video