ROCKIN’ JOHNNY BAND - GRIM REAPER

Het is lang geleden dat we nog iets gehoord hadden van Rockin’ Johnny. Nochtans was zijn vorige release “Man’s Temptation”, nu haast tien jaar geleden, met de nodige lof onthaald. Hij scheen wel van de aardbol verdwenen maar komt nu toch terug op de proppen met “Grim Reaper”, een vijftien tracks tellende nieuw album.

En net daar wringt het schoentje een beetje. Vijftien songs is wat teveel van het goede. Dat is de eerste bemerking die we hadden na beluistering. Een paar songs lijken wel een blauwdruk te zijn waardoor je nogal geneigd bent om te skippen, maar hé , dit is en blijft Rockin’ Johnny en dus zijn zelfs de mindere nummers nog steeds meer dan behoorlijk te noemen. De man heeft een meer dan behoorlijk positieve reputatie opgebouwd in de Chicago Blues scene, speelde ondermeer met Tail Dragger (sic), Pinetop Perkins, Jimmy Burns en anderen, dus daar mag en kan je het een en het ander van verwachten, denk je dan.

Het album begint echter nogal wat teleurstellend met een vijftal nummers die als het ware met de handrem opgetrokken gespeeld worden. Voortkabbelende bluessongs die je niet echt raken. Wat cliché zou je haast kunnen stellen, Johnny’s stem ook niet echt in goeden doen. En, zoals al aangehaald, de songs lijken een blauwdruk, eerder een jamsessie die toevallig werd opgenomen.

Gelukkig maakt het tweede gedeelte alles goed. Het gaspedaal wordt wat ingedrukt en de goesting schijnt er terug te zijn. Vooral op het zelfgepende “It’s Expensive To Be Broke”, kunnen we gerust terug stellen dat hij de verwachtingen inlost. Wat blazers als ondersteuning en Johnny’s stem die haar euh tweede adem schijnt gevonden te hebben.

We zijn vertrokken voor een rit door bluesland die alle verwachtingen inlost. Het briljante samenspel tussen de slide en de saxlijnen op “My Sweet Baby” zal niemand onberoerd laten. Johnny op zijn best op de gitaar op Fenton Robinson’s “Somebody Loan Me A Dime”, dat zijn de tracks waar wij zaten op te wachten.
Het is niet zo erg dat er slechts enkele nummers zelfgeschreven zijn en de merendeel covers. Het zijn geen platgespeelde nummers, wel songs die je zijn verscheidenheid aan invloeden laten horen.

Magic Sam is nooit ver weg. Verwacht dus geen wilde uitspattingen, zelfs klassieker “Rollin’ And Tublin’” krijgt een ingetogen benadering. We kunnen niet omheen de heerlijke mondharmonicabijdrage van Big D op “Shoe Leather And Tire Blues”. Deze song van Johnny Burgin, zoals zijn echte naam klinkt, gaat vooral over het constant zoeken naar bluesoptredens. Ik denk dat de brave man met deze release wel wat clubeigenaars zal wakker gemaakt hebben.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

Label: Delmark Records

Distr.: Music & Words

video