LIL' ED & THE BLUES IMPERIALS – JUMP START

Deze band is al decennia lang een graag geziene gast op de grootste Europese bluesfestivals, want met zijn primitieve kroegblues leent Chicago's Lil' Ed Williams zich beter voor clubs en festivals getuige zijn optreden tijdens het Belgium Rhythm 'n Blues Festival in 2004, 20th Spring Blues Festival in 2007, en voor verder in het verleden te gaan, 1991 - tijdens het Moulin Blues festival, dit om maar mee te geven dat deze band toch al meer dan twintig jaar bestaat en als we hun nieuwste plaat horen, zeker weten dat ze niet aan stoppen denken. Maar de vraag naar die optredens moet hij natuurlijk wel op peil houden. En daarom gehoorzaamt hij elke keer weer gedwee wanneer Bruce Iglauer hem om de drie jaar de studio in stuurt. Zo verscheen na zijn debuut "Roughhousin'"(1986), vervolgens "Chicken, Gravy & Biscuits" (1989), "What You See Is What You Get" (1992), "Get Wild" (1999), "Heads Up!" (2002), "Rattleshake" (2006), "Full Tilt" (2008) en nu is er het nieuwe album "Jump Start".

Muzikale ontwikkeling op profilering is echter niks voor Ed. Nog altijd houdt hij het bij die uitbundige slide-herrie die hij heeft afgekeken van J.B. Hutto, zijn oom. Om begrijpelijke redenen wijst Iglauer in de pers natuurlijk op Hound Dog Taylor en Elmore James. Echter vooral met Hutto heeft Ed gemeen, dat in zijn combo’tje zowat elk instrument ontbreekt dat aan het geluid enige kleur zou kunnen geven. Naast Ed horen we als tweede gitarist Michael Garrett, bassist en Ed's halfbroer James 'Pookie' Young, drummer Kelly Littleton en als gast op sommige tracks: Marty Sammon (piano), maar ditmaal geen blazers die soms hun inbreng deden op vorige cd's.

Of Ed nu kiest voor een cover als de enige op deze plaat, het door J.B. Hutto geschreven "If You Change Your Mind" of allerlei andere herkenbare patronen, zoals jump blues, trage klassieke Delta, Hank Williams country stijl, Texas Gulf Coast- en Chicago blues, zijn slide rinkelt als die van Hutto. Dat betekent ook dat hij het ene na het andere overgangsakkoord mist, wat trouwens wel net dat hoekige effect veroorzaakt. Ook vocaal is hij nauwelijks van Hutto te onderscheiden. En om de parallel nog verder door te trekken heeft hij nog steeds zo'n fez opgezet. We mogen dan ook wel zeggen dat Li'l Ed & the Blues Imperials na al die vele jaren de waardige erfgenamen zijn van J.B. Hutto.

Uitschietende songs zijn vooreerst het zeer gevoelige ballads: het soulvol gezongen "You Burnt Me" en de meer gevoelige nummers "Life Is A Journey" en "My Chains Are Gone". Daarentegen zijn we nog steeds best te vinden in zijn herkenbare rauwe Chicago blues volgepompt met zijn slide, zoals de boogie "If You Were Mine", waarmee hij opent maar ook verder op het album met de boogies "Weatherman" en "No Fast Food" die respectievelijk herinneringen oproepen aan Hound Dog Taylor en Elmore James. Maar is het een meer jazzy jumpblues als "Jump Right In" of een shuffle als het afsluitende "Moratorium On Hate", de 14 songs, waarvan dertien alleen geschreven zijn door Lil’ Ed of in samenwerking met Pam Williams of met Harrison Summer, bevatten wederom een high octane Chicago slide gitaar blues met rauwe vocalen en is daarom best inwisselbaar voor de zeven vorige cd's. Maar de fans van deze old-school Chicago boogie blues band, Lil' Ed & the Blues Imperials, kunnen weer een paar jaar vooruit. En die aanhoudende monomanie van Ed heeft wel iets karikaturaals. Hij trekt zich van geen radio- of ander media-format iets aan en blijft geloven in dat schamele aantal akkoorden.

Artiest info
Website  
 

Label: Alligator Records
Distr.: Munich/V2 records

video