RICHARD KOECHLI - HOWLIN’ WITH THE BAD BOYS

Wanneer dezelfde droom herhaaldelijk aan je deur klopt met de precisie van een Zwitsers uurwerk dan moet je daar vroeg of laat een betekenis aan hechten. De Zwitserse zanger/gitarist en schrijver Richard Koechli zag zichzelf in die droom telkens de keldertrappen afdalen om daar, gegroepeerd in een vergulde lijst, de foto’s van de bluesvaderen aan te treffen. Het is het begin van een documentaire, te bezichtigen op Youtube, waarin de bluesman het verhaal vertelt van de ontstaansgeschiedenis van zijn laatste vierde album. Meteen draagt hij zijn songs op aan alle pioniers van de Afro-Amerikaanse blues, waarvan hij er een veertiental bij naam noemt. Aan elk van hen wijdt hij een aparte song met respect voor het ritme en de mood van hun oorspronkelijke blues. Hij vermengt dit met zijn eigen interpretatie van ritme en tekst en brengt deze met zijn akoestische of slidegitaren opnieuw tot leven. Zo is bijv. ‘Blues-Police Song’ een ragtime, opgedragen aan Blind Blake, maar met de eigen persoonlijke inbreng naar de moderne tijd overgeheveld. Michael Dolmetsch zit hier aan de pianotoetsen.

Naast hen spelen ook bluesharpspeler Dani Lauk en drummer Fausto Medici mee. De eerste voegt met zijn harmonica nog rebellie toe aan ‘Esclave en 2010’, een aanklacht tegen het slavenwerk, met Fred McDowell als inspiratiebron. Op het sarcastische ‘CEO Worksong’, een tribuut aan Leadbelly, wordt de drum als metafoor aangewend voor de zwaarte van de hamerslag. Het zijn de songs van de bluespioniers die als anker dienen voor de uitwerking van tekst en melodie. Maar meertalige Richard Koechli creëert ook zijn eigen songs zowel in het Engels, Frans als in Zwitsers dialect. Zo zou je kunnen veronderstellen dat hij de titeltrack in de Bamiléké taal vertolkt omwille van het mystieke tranceritme. Datzelfde Afrikaans ritme is ook waarneembaar in ‘Leave Your Toys At Home’, opgedragen aan John Lee Hooker, waarin naast wijsheid ook humor zit vervat.

Uit alles blijkt dat Richard zich zowel vakkundig als emotioneel grondig heeft ingewerkt in de cultuur en de soul van de eerste Afro-Amerikaanse bluesmuzikanten. De magie van de volle maan en zijn afdalingen in de kelders van zijn geest zal daar wel niet vreemd aan geweest zijn. Zelf kruiste de blueszwaarte ook zijn levenspad. Zo draagt hij ‘Bruno’ op aan Blind Willie Johnson maar ook aan zijn veel te jong gestorven broer wiens spirit hem nog elke dag vergezelt. Het onmiddellijk daaropvolgend instrumentale ‘In The Spirit’ sluit daar naadloos bij aan alsof hij de Styx wil oversteken in de hoop met zijn songs de veerman te vermurwen. Want behalve zijn teksten spreekt ook zijn muziek een eigen taal. Op ‘Le Balai du Sorcier James’ benadert zijn gitaarspel qua intensiteit deze van grootmeester Elmore zelf. En de wijze waarop hij zich de jamsessie verbeeldt tussen Son House en Muddy Waters in ‘Small Talk In Blues Heaven’ getuigt niet alleen van verbeeldingskracht maar ook van verhaalkunst al is dit dan een instrumentaal nummer.

In het bijhorend boekje vermeldt Richard telkens aan wie de song wordt opgedragen met geboorte- en sterfdatum erbij. Tot slot richt hij zich in ‘A Little Waltz For You’ naar hen allen tegelijk, daarboven in de ‘Blues-Heaven’, om hen met zijn typische hese stem te bedanken voor alle onvergankelijke songs. Hij verzekert hen dat, waarheen hij ook gaat, hij altijd hun roep vanuit de Mississippi zal horen. Met dit album heeft hij er ook zijn eigen stem en magie aan toegevoegd. Zijn zoektocht naar de stemmen en lokroep in zijn droom mondde uit in een respectvol bluesalbum. Evident derhalve dat dit album voor een ‘Swiss Blues Award’ werd genomineerd.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Blue Roots Records

video