RORY BLOCK – I BELONG TO THE BAND: A TRIBUTE TO REV. GARY DAVIS

Wanneer woorden als blues en vrouw in één zin staan, dan zal je wellicht ook ergens de naam Rory Block lezen. Zij is en blijft ‘a living landmark’ binnen de blues. Ze nam talloze platen op en intussen ontving ze 5 maal de prestigieuze The WC Handy Award. Als performer brengt ze blues originals op een indringende wijze, zoals nu ook op haar nieuwe worp: "I Belong To The Band: A Tribute To Rev. Gary Davis".

Wat een rare carrière heeft Rory Block (1949) toch. Vanaf 1976 bouwt ze in de Verenigde Staten een enorme live-reputatie op als vertolker van de akoestische Delta-blues, maar weet ze in Europa geen potten te breken. Vervolgens wordt er in 1987 een succesvolle verzamelaar "Best Blues And Originals", uitgebracht die wereldwijd wordt genegeerd, maar juist hier in de Lage Landen twee enorme hits oplevert, nl. "Lovin' Whiskey" en "Gypsie Boy", waarna Rory Block weer gewoon in de anonimiteit verdween. Onder de ruim 20 cd’s die ze sinds 1976 heeft uitgebracht zitten een aantal klassiekers, maar de afgelopen jaren viel eigenlijk iedere nieuwe cd van Rory Block vies tegen. Tot de overstap naar een nieuw label, het blueslabel Telarc, waar Rory Block een creatieve impuls kreeg met de prachtige albums "Last Fair Deal" (2004) en "From The Dust" (2005). Na deze albums te hebben uitgebracht bij Telarc, had Block onderdak gevonden bij het Ryko label en zo verscheen in 2006 het album "The Lady And Mr. Johnson". Dit waren drie albums meteen in de goede richting: akoestische Delta-blues in zijn puurste vorm.

Rory Block vindt haar inspiratie in de countryblues uit de eerste helft van de vorige eeuw. Nu geldt dat voor meer muzikanten in deze tijd, maar weinigen grijpen zo rechtstreeks terug op deze bij uitstek zwarte muziek als deze blanke muzikante. Niet alleen zijn haar eigen songs doordrenkt van de blues, ook vertolkt zij op elk album wel een song van Robert Johnson, Son House of Charlie Patton. Zo helpt zij een even belangrijke als mooie muzikale traditie te conserveren en in ere te houden. Dit was reden genoeg om een album uit te brengen met werk van blueslegende Robert Johnson, "The Lady & Mr Johnson" (2006). En dit moet haar goed gedaan hebben want na haar vorige albums "Blues Walkin' Like a Man: A Tribute To Son House" (2008) en Shake 'Em On Down: A Tribute to Mississippi Fred McDowell (2011), is haar nieuwste "I Belong To The Band" wederom een tribuut, met daarop weergaloze vertolkingen van legendarische Rev. Gary Davis-songs en meteen haar derde album voor het Stone Plain label.

Reverend Gary Davis, ook wel bekend als Blind Gary Davis, kan wellicht worden beschouwd als één van de krachtigste bluesmannen, en dit vooral aan het eind van de twintiger jaren. Hij zong blues en gospel en als gitarist was hij zeer technisch. Zijn unieke finger-picking stijl, een ragtimegitaarstijl, genaamd de Piedmont-stijl, beïnvloede veel andere artiesten als Stefan Grossman, David Bromberg, Roy Book Binder, Woody Mann, Bob Dylan, Wizz Jones, Keb Mo, Ollabelle en vele anderen. Er zijn verschillende verhalen over wanneer en hoe Davis zijn gezichtsvermogen verloor. Uit de interviews met Davis zelf en met Stefan Grossman (een student van Davis) lijkt het erop dat de chemische stoffen die hij kort na de geboorte in zijn ogen kreeg resulteerde in bijna compleet verlies van het gezichtsvermogen. Davis heeft gezegd dat hij wel in staat was om vormen te zien, maar niet in staat was een onderscheid te maken tussen de ene persoon en een andere. Vanaf 1945 ging Davis weer regelmatig platen opnemen en optreden en bleef dit tot het einde van zijn leven doen. Hij bleef ook altijd gitaarles geven. Hij stopte met het spelen van pure blues en ging meer over tot het spelen van gospel en folk. Het werd een soort ''gospel blues" als het nummer "Death Don't Have No Mercy", dat hij voor het eerst opnam in 1960 en waarmee Rory Block nu deze tribuut van Rev. Gary Davis glansrijk afsluit. Een belangrijke doorbraak in zijn loopbaan, was zijn optreden op het Newport Folk Festival, waar hij o.m. "Samson & Delilah" zingt, de opener op dit debuut, en "Twelve Gates To The City" en heb je ook meteen drie hoogtepunten van dit album waarmee Block deze legende eert, en dit naast acht andere songs waarin zij er evenzeer stevig tegenaan gaat zonder ook maar afbreuk te doen aan de vertolkingen van de songs. Als geen ander slaat Rory Block een brug tussen heden en verleden. En bewijst tegelijkertijd dat de blues een tijdloos fenomeen is. "I Belong To The Band" is het meerdere malen luisteren waard, zeker als je een grote liefhebber bent van de traditionele blues.

Artiest info
Website  
 

Label: Stony Plain Records