LIZ MANDEVILLE - CLARKSDALE

Op aansporing van Willie ‘Big Eyes’ Smith stichtte de roodharige, in Wisconsin geboren Liz Mandeville haar eigen blueslabel. Harmonicaspeler/drummer Willie Smith overleed echter in september vorig jaar, maar speelt nog wel op vijf nummers mee, zoals op het verleidelijk swingende ‘Walking & Talking With You’. Ook andere grote namen zoals Eddie Shaw en Nick Moss verbonden zich aan dit debuut van Liz op haar eigen label. Liz bracht voordien al een viertal albums uit en is in Chicago inmiddels zelf een bekende naam. In dit ‘Clarksdale’ album wijkt zij even uit naar Mississippi om zich in het ‘Riverside Hotel’ in Clarksdale te gaan herbronnen. Bessie Smith blies daar ooit haar laatste adem uit en ook Ike Turner logeerde er een tijdje. Vermits Liz overal inspiratie opdoet en spontaan haar teksten neerschrijft werd in die locatie het vurige ’Clarksdale/River Hotel Blues’ geboren met mooie pianobegeleiding van Leandro Lopez-Varady. Darryl Wright speelt bas. Het mededogende ‘Sand Baggin’ ontstond dan weer naar aanleiding van de overstromingen in Memphis vorig jaar.

Als multi-instrumentaliste speelt Liz gitaar en op wasbord. Al van kindsbeen af bereikten de muziek van Lightnin’ Hopkins, Hank Williams en Mahalia Jackson haar kinderoortjes. Het was haar vader die haar leerde schilderen en zingen en haar vertrouwd maakte met New Orleans jazz. Haar moeder nam haar mee naar concerten. Vanaf de beginjaren tachtig stond zij op lokale en internationale podia, eerst nog met de ‘Supernaturals’, tenslotte met ‘The Blue Points’ en in tussentijd met legendes als Robert Cray, Louisiana Red en Jimmy McCracklin. Recent vormde zij een overal toegejuicht duo met Donna Herula, die haar op dit album hier en daar met slidegitaar begeleidt. Deze gitariste uit Chicago maakt met haar gitaartechniek van de soulballad ‘A Soldiers Wife’ een droeve klaagzang en van ‘Bye Bye Blues’ een suggestieve countryblues waarin opstandigheid smeult. Liz vertolkt het uitermate expressief. Wanneer Liz solo ‘No Fear/Everything’ zingt hoor je Gospelinvloeden. Het akoestische ‘4:20’ Blues’ putte zij uit pure Delta bronnen naar de moderne tijd geïrrigeerd.

In het verleden bleef ook Liz Mandeville niet van verlies, tegenslag en ziekte gespaard, maar de blueszangeres noemt zichzelf een ‘survivor’ die zich telkens weer dankzij de muziek wist te redden. Of zoals haar moeder haar adviseerde: ‘living well is the best revenge’. Als het clubje muzikanten eindigt met het up-tempo ‘My Mama Wears Combat Boots’ dan mag je daaronder ook Liz Mandeville rekenen die haar strijdbaarheid niet alleen tekstueel belijdt maar deze ook met krachtige stem bevestigt. Als zestienjarige leerde zij op haar akoestische gitaar ‘Sugar Baby’ spelen, aan Mississippi John Hurt ontleend. Decennia later vertolkt zij, trouw aan zichzelf, met veel ‘esprit’ de jumpblues ‘Sweet Potatoe Pie’, - met de fantastische Eddie Shaw op tenorsax -, als een echte bluesdiva van een identiek kaliber als de ‘red hot’ mama’s uit de pionierstijd.

Marcie

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Blue Kitty Music
Promotion : Frank Roszak Promotions

video