OLI BROWN – HERE I AM

Als er al iemand als nieuwe ambassadeur van de Britse blues moet verkozen worden, laat het dan de tweeëntwintig lentes jonge Oli Brown uit Norfolk zijn. Bovenop zijn in 2011 veroverde British Blues Award voor beste band en beste album “Heads I Win, Tails You Lose”, puilt zijn trofeeënkast al uit van de prijzen die hij verzamelde sinds zijn op vijftienjarige leeftijd gestarte muzikale carrière. Er is echter meer: als we zijn derde, nieuwe release in vier jaar tijd, “Here I Am” beluisteren zijn we er zeker van dat het beste nog komen. We hadden al een interview met Oli Brown naar aanleiding van de release van zijn vorige album, en toen vertelde hij ons al hetgeen waarover de titelsong van “Here I Am“ gaat: te nemen of te laten, ik ga voor mijn eigen stijl en we kunnen enkel beamen dat hij voor honderd procent geslaagd is in zijn opdracht.

Origineel uit de hoek komen in een muziekstijl waarvan men dikwijls zegt dat alles al gespeeld is, het is weinig artiesten gegeven, maar Oli Brown slaagt er met grote onderscheiding uiterst origineel uit de hoek te komen. Niet alleen is hij een fantastisch, zeer creatief spelend gitarist, de grootse sprong op zijn album maakt hij als componist en als zanger. De scherpte van zijn stem is echt splijtend geworden in de goede zin van het woord, zoals ook een Chris Robinson van The Black Crowes zijn stempel op een nummer kan drukken. Ook aan de samenzang met de medemuzikanten is zeer veel aandacht geschonken, en dit geeft, samen met het altijd aanwezig, juist geplaatst Hammond spel van toetsenist Joel White, de songs een extra dynamiek. De strakke ritmesectie van drummer Wayne Proctor en bassist Scott Barnes lijnt het geheel mooi af.

Het visitekaartje dat Oli ons overhandigt bij de opener en titeltrack “Here I Am” is er één om U tegen te zeggen. Niet alleen plakt hij ons dadelijk vol zelfvertrouwen zijn standpunt over zijn muziek op onze neus, ““Ain’t trying to be no Jimi or Stevie, I wanna be my goddam self”, ook de aanpak van deze pompende bluesrocker is even gedurfd als avontuurlijk. Zowel hard rock, southern rock, Texaanse boogie als een knipoog naar moderne Brit rockers als Matt Bellamy van Muse zwijmelen rond in de solopartijen en heerlijke akkoordenreeksen. In de smoorverliefde opvolger “Thinking About Her” gaat hij terug naar het pompende funky ritme van zijn eerste jeugdliefde, Stevie Ray Vaughan, maar met zo’n originele super sexy shuffle dat je deze meid heupwiegend over de dansvloer van een rokerige bluesclub ziet flaneren en wat dan te zeggen van de heerlijk gitaarsolo, met op de achtergrond de jazzy akkoorden van een zwoele Hammond. Ook het stevige rockende “Start It Again” en het mooi verhalende, duistere en schitterend gezongen “Devil In Me” zijn geboren onder de Texaanse sterren, maar steeds weet Oli Brown er een zeer eigen wending aan te geven.

Wie dacht dat deze vriendelijke knaap uit Norfolk zich niet boos kan maken, moet maar eens luisteren naar de grollende bas en de agressieve gitaarrifs van “Manic Bloom” waarmee hij diep teleurgesteld een beste vriend uit zijn leven verbant. In “All We Had To Give” komt hij uiterst soulvol als een John Legend uit de hoek, gemengd met heerlijk gezongen rockharmonieën in het refrein, om dan weer in “You Can Only Blame Yourself” een vette swampy rif te verwerken met een stomende Bad Company klinkende hardrocksound. Eén van de meest bedwelmende songs is de traagste van het album, “I Love You More Than You’ll ever Know”, dat je trippend meevoert op wolkjes die enkel Peter Green in “Need Your Love So Bad” kon doen opdwarrelen.

De jonge Oli Brown presenteert ons met “Here I Am” een album dat perfect zijn profiel schetst: jong, uiterst getalenteerd en avontuurlijk. Artiesten zoals hem laten een frisse wind door de bluesscene waaien door hun eigen visie op deze stijl door te drukken. Met “Here I Am” levert hij een dijk van een album af, maar ik denk dat The Best Has Yet To Come. De weg naar een grote toekomst ligt open Oli.

Yvo Zels

Artiest info
Website  
 

Label: Ruf Records