NICO WAYNE TOUSSAINT - LONELY NUMBER

Over zijn harmonicavirtuositeit is iedereen het eens. Daarnaast is de Fransman, nog net geen veertig, een goede zanger met warm stemgeluid die zich steeds met bevlogen muzikanten weet te omringen. Op dit album zijn dat gitarist Florian Royo, bassist Kevin Mark en percussionist Nicolas Estor. Liefst zeven extra gastmuzikanten verrijken bovendien dit album, waaronder de magistrale David Maxwell op piano. De meeste songs schreef Nico zelf, maar ook zijn bandleden werkten eraan mee. De enkele covers, zoals het lijzige ‘Deep Down In Florida’ van Muddy Waters met JP Soars op slide gitaarbox, passen als gegoten tussen zijn eigen songarrangementen. Het album werd opgenomen in één week tijd in de zomer van 2011 in de studio’s van Iguana Records in Montréal te Canada.

Zoals altijd varieert Toussaint met harmonica’s en in diverse toonaarden, relaxt, swampy of up-tempo. Ook in de bluesgenres toont hij zijn veelzijdigheid. ‘My Own Medicine’, cover van R.J. Mischo, en ‘I Love You Through and Through’ leunen lui aan bij jazzy mood. Het instrumentale ‘Moliendo Cafe’ neigt naar bossanova. Enkele reveleren het dynamisme van aanstekelijke boogie mede door het pianospel van gastpianist Mr. Boogie Woogie. Op ‘Time To Cut You Loose’ speelt tenorsaxofonist Tommy Schneller mee, die onlangs zelf nog een briljant album uitbracht. Ook Rod Piazza en Monster Mike Welch zijn van de partij, eveneens productieve muzikanten die gebeten zijn door de blues.

Nico, schipperend tussen Frankrijk, Minneapolis en thans Florida, startte in 1998 zijn professionele muzikantencarrière bij Dixiefrog met ‘My Kind of Blues’, al speelde hij als kind al met zijn vader ‘en plein publique’. Sindsdien heeft hij niet meer stilgezeten, noch qua platenproductie, noch inzake frequent Transatlantisch rondtoeren. In België was hij al vele malen Live te zien, een graag geziene muzikant op de grote festivalpodia, net zoals in Frankrijk. Niet alleen entertainend, maar vooral muzikaal maakt hij indruk met zijn breed scala harmonicablues die de invloeden absorbeerde van Billy Branch, James Cotton en uiteraard ook Sonny Boy Williamson. Nico’s harmonicablues is energiek, maar nergens scherp. Hij ademt werkelijk de blues in en uit vanuit een gepassioneerde ziel.

Daarom is het moeilijk om favorieten te benoemen. Toch springt het melancholische ‘How Long To Heal’ eruit, waarin Guy Davis spelend op zijn 12-snarige gitaar ook meezingt. Beiden vertolken deze song als het ware als een spiritual. Ook het hypnotische ‘She Comes And Go’ beroert. Het feestelijke ‘Time To Party’ is dan weer bijzonder stimulerend door de combinatie van Nico’s harmonica, Maxwell’s piano en invallende samenzang. Om af te sluiten gooit Nico er nog een ‘Dealing With The Devil’ achteraan, cover van John Lee Williamson. Eens te meer voegt Nico, meermaals gehuldigd als ‘Harmonica Player Of The Year’, hier een knap album toe aan zijn ‘Blasting the Blues’ oeuvre, waar de drive en de ademtocht van de ‘Windy City’ doorheen waait.

Marcie

 


Artiest info
Website  
 

Label: Dixiefrog Records
Distr.: Parsifal (B) Bertus (NL)
Info: Broere Promotion

video