JAMES LEE STANLEY AND CLIFF EBERHARDT - ALL WOOD AND DOORS

Als er één ding direct duidelijk is na beluistering van deze “All Wood And Doors” dan is het wel het feit dat de liedjes, op dit album terug te vinden, na al die jaren nog steeds overeind staan als een huis. En dan hebben we het niet over een huis dat gebouwd werd in pakweg Akkuyu, de aardbevingsgevoelige regio aan de Turkse Middelandse Zeekust. Dit zijn haast tijdloze songs, deze 12 nummers van de legendarische Doors.

James Lee Stanley en Cliff Eberhardt hebben het aangedurfd om op deze “All Wood And Doors” deze rocknummers een akoestisch jasje aan te trekken, zonder de zo kenmerkende keyboards (!) en op de luisteraar los te laten. Nu is Stanley hiermee niet aan zijn proefstuk toe. In het verleden bracht hij zo al een zekere “All Wood And Stones” op de markt. Een zelfde concept maar uiteraard met nummers van die andere supergroep “The Rolling Stones”. Of we dit gegeven toejuichen is een andere discussie maar feit is wel dat deze release op zijn minst interessant, ja zelfs fascinerend is te noemen.

We pikken er voor u een paar nummers uit om de originele aanpak van de heren te illustreren. “Love Me Two Times” is door de akoestische aanpak een verdomd fijn bluesnummer geworden. De fingerpicking streelt de songbasis, aangename vocals doen de rest. “Take It As It Comes” wordt gebracht op de wijze van Grateful Dead, her en der met een psychedelisch sausje overgoten, harmonieus meerstemmig vorm gevend aan de inhoud. Het alom gekende “Light My Fire” krijgt een José Feliciano- achtig latin tintje aangemeten. Met een fantastische gitaarsolo erin is dit ongetwijfeld een van de toppers op het album.

“People Are Strange” krijgt een intro die verduiveld veel weg heeft van Led Zeppelin’s “Stairway To Heaven”, de vocals lijken Beatle-achtig. De combinatie van deze elementen werkt overtuigend! “Riders On The Storm”, zonder toetsenwerk dus, krijgt een wat jazzy benadering maar het dreigende karakter van de song komt toch niet echt tot uiting, ondanks de alweer prima vocalen en dito gitaarlijnen. “The End” sluit op gepaste wijze deze release af. Meerstemmig in de beste CSN&Y stijl.

Doors-puristen zullen waarschijnlijk het gordijn ingejaagd worden. “Don’t Touch My Heroe” weet je wel maar dit is in onze oren toch een aangenaam, rustig album geworden. Hier worden geen ijzersterke nummers klakkeloos nagespeeld, ze worden met de nodige egards behandeld. Origineel en gedurfd maar geslaagd is onze slotconclusie.

Luc Meert


Artiest info
Website  
 

CD Baby

Label: Beachwood Recordings