MISSISSIPPI FEVER - MISSISSIPPI FEVER

Spontaan borrelt, na beluistering van dit titelloze debuut van “Mississippi Fever” bij ons de vraag op: wat zou dit gegeven hebben met een andere zanger? Het drietal, bestaande uit de broers Ted (bas) en Tom May (drums) en gitarist Brent Parker, liet zich naar eigen zeggen vooral inspireren door Buddy Guy, Cream en Stevie Ray Vaughan. Met die invloeden is er niks mis mee, wel integendeel, en dat hoor je al direct in de opener van het album “Nothing But The Blues”, een lekker in het gehoor zittende bluesy rocker. Het daaropvolgende “High Heels And A Mini Skirt” kan ons, ondanks de veelbelovende titel, minder overtuigen. Er zit een soort van Texas shuffle in en flirt wat met rock & roll maar de song lijkt eerder te twijfelen welke richting juist te willen kiezen. Dat is jammer want de broers zorgen voor een stevige ritmesectie en Parker is een uitstekend gitarist. Ik kan me zo voorstellen dat hij bij een live optreden voor het nodige vuurwerk zou kunnen zorgen als hij solerend één van beide richtingen zou uitgaan.

Ook de slower van dienst “It Keeps Raining” zorgt niet direct voor enige vorm van enthousiasme bij ons en tijdens ons zoeken naar wat muzikale inventiviteit valt hier alweer het vocale timbre ons op. Let op, Parker’s stem is volledig toonvast maar mangelt wat aan rauwe kwaliteit om de nodige gevoelens over te brengen. Noem het wat mij betreft wat te gepolijst maar sommige songs vragen nu eenmaal om een in Whisky gedrenkte, doorrookte stempartij.

Elf songs telt het album en negen ervan zijn van de hand van de groep. En daar zitten best een paar knappe nummers tussen. “What You Need” met alweer prima gitaarwerk van Brent Parker is een best knap rockende bluessong. En vooral de akoestische afsluiter “Devonshire Blues” is bijzonder fraai te noemen. Deze song is verder ook nog op het album terug te vinden in een soort van funky versie waar we minder enthousiast over zijn. Een leuke meezinger is ook nog “Too Much Alcohol” een song die gekozen werd door Blues Revue om als sampler mee te geven aan hun lezers. Maar ook hier storen ons de vocals. Ze komen te proper over om geloofwaardig te zijn bij de eigenlijk intrieste tekst van het nummer.

Het is wat schipperen bij dit album. Er zit talent in, zeker en vast. Muzikaal kan je er eigenlijk weinig tegen in brengen. Sommige songs zijn best aangenaam, andere dan weer wat te doordeweeks. Ik denk dat ze beter tot hun recht zouden komen tijdens live optredens. Maar wat de vocals betreft moeten ze toch eens gaan nadenken welk genre ze zich uiteindelijk willen toe-eigenen. Misschien vinden ze de oplossing in de groep zelf ? het is jammer dat die kritiek wat overheersend is want eigenlijk voelen we best wat sympathie voor deze gasten en tenslotte is het goedbedoeld hoor.

Luc Meert

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video